Fikachu

Gehaast

2012-02-10T07:45:00.000+01:00

Op maandag in de naschoolse opvang:
"Mama, ik ga nog een spoortje zoeken voor mijn trein he"
3 sporen later konden we dan eindelijk naar huis.
Ik maakte onderweg de opmerking dat ik nog een pakje moest gaan afhalen bij de post, en zag daarna pas dat de post al dicht was.

Op dinsdag in de naschoolse opvang:
"Mama, vandaag ben ik geen treintje aan het maken, want wij moeten naar het postkantoor een pakketje gaan halen!"

Gelukkig dat ik zijn olifantengeheugen al ken, en dat ik het idee om snel bij de post te stoppen vóór ik hem ging halen dan toch maar niet heb uitgevoerd.

Dus wij samen naar de post, en daarna naar de bibliotheek.
De vriendelijke mevrouw in de bibliotheek wou een uitleenkaartje maken op Liams naam (ipv mijn naam), en als bonus kreeg hij dan ook een rugzakje van de bib.
Maar meneer was niet geïnteresseerd: "Kom mama, wij moeten weg voor het dichtgaat!... KOM, MAMA!"
En toen we eindelijk buiten stond: "Oef! Net op tijd!"

In werkelijkheid bleef de bib nog 2u open...

Afstandsbediening

2012-02-09T08:06:00.001+01:00

"Mama, gij moet het boekje van Kaatje..."
"Lezen?!? Nee, mama heeft al 2 boekjes gelezen, het is nu tijd om te gaan slapen!"
"Nee, mama, gij moet het boekje van Kaatje wégzetten..."

"Ik wil de afsiening, ik wil de bubbel wupies..."
"Nee, jongen, ik heb toch net gezegd dat je de Bubble Guppies (tekenfilm) niet meer mag kijken!"
"Nee, ik wil de bubbel wupies áfzetten..."

Soms zou ik hem beter laten uitspreken :-)

Het is trouwens al een hele vooruitgang dat hij niet boos werd toen ik hem onderbrak en al de les spelde voor iets wat hij niet wou zeggen. En dat hij geduldig "afsiening" bleef herhalen tot ik begreep dat het niet "appelsien" maar "afstandsbediening" was dat hij bedoelde. Het hielp wel dat Pluim in de gang riep waar ik de afstandsbediening had gelaten :-)

En zeggen dat wij dat vroeger gewoon "het bakske" noemden...

Volharden in de boosheid

2012-02-07T11:07:00.001+01:00

"Ik wil het centje ergens insteken!", toen hij het wisselgeld uit de parkeerautomaat had mogen nemen, maar het eigenlijk liever erin had gestoken.

"Ik wil op de andere ladder!", toen hij in de colruyt op 1 van de ladders naar de bovenste plank wou klimmen en van mij alleen op de ladder aan de kassa mocht klimmen ipv die in de 3de rayon waar hij eigenlijk opwou. Het spreekt ook voor zich dat hij er wel opwou toen er net een ander kindje opklom, weer niet toen de ladder weer vrij was, en weer wel toen we mochten gaan betalen en dus moesten doorrijden met onze kar.

"Ik wil nog dag zeggen aan oma!", nadat hij al dik tegen zijn goesting in de auto was gezet en zo hard had zitten koppen dat hij was vergeten te zwaaien terwijl we wegreden.

"Ik wil mee de melk maken!", als hij al in zijn bed ligt en ik al 2 verhaaltjes heb verteld.
Het was een onderdeel van zijn avondritueel dat we samen zijn melk gingen opwarmen, dan naar zijn bed, 2 verhaaltjes vertellen en dan dronk hij zijn melk.
De laatste tijd wil hij geen melk meer op het moment dat ik het vraag. Pas als ik uit zijn kamer vertrek, wil hij ineens melk. En dan wil hij natuurlijk ook mee, en daarna niet meer in zijn bed, want er zijn toch geen aantrekkelijke verhaaltjes meer die verteld gaan worden.
Dus is de regel al héél lang: als de verhaaltjes gelezen zijn, blijft hij in bed en maakt mama de melk alleen! Maar het blijft een drama...

Hij zit in het stadium waar hij ons gewoon negeert als hij zijn zinnen op iets gezet heeft.
Ik mag nog 100 keer nee zeggen, doen alsof ik hem niet hoor, proberen uit te leggen waarom het niet gaat... Hij blijft gewoon zijn ene zinnetje herhalen, bleitend, jankend, roepend!
Een kwartier/half uur dat een eeuwigheid lijkt te duren en meestal net in de auto plaatsvindt, waar je niet kan gaan lopen of hem apart zetten om te kalmeren. En dan moet je proberen je aandacht op de weg te houden, terwijl het rondom je oorverdovend galmt...

Ooit wordt dat wel een goede eigenschap zekers, zo volhardend gaan voor wat je wil?

Liam op school

2012-01-26T10:33:00.001+01:00

Liam doet het goed op school!

Alleen het afscheid 's morgens durft hem nog wat zwaar vallen.

Hij zit dan in de vooropvang bij juf Mia ipv zijn eigen juf Jessie.
Papa stopt hem dan meteen een speelgoedje in de hand om zijn aandacht af te leiden, en steevast vind ik dat speelgoedje dan 's avonds in zijn jaszak of rugzak terug.
"Was het een pinguin vanmorgen?" :-)

's Avonds heeft hij altijd veel te vertellen, maar het is niet altijd even duidelijk wat hij zegt.
"Mama, wij moeten naar de winkel blauwe verrekijkertjes halen" :-/
Toen mama niet wist waar de winkel van de blauwe verrekijkertjes was, ging hij het aan papa en vervolgens juf Jessie vragen. En de dag erop exact hetzelfde, maar dan iets bozer dat we nog altijd niet naar de winkel van de blauwe verrekijkertjes gingen.

Vorige week moesten we ineens met 3 naast elkaar gaan staan, een tetra-doekje oprollen tot een bal, en gooien. Op vrijdag lazen we dan in zijn kleuterdagboek dat ze die week in de klas iets gelijkaardig met papierproppen hadden gedaan. </Aha-moment>
Ben héél benieuwd naar het verhaal achter de blauwe verrekijkertjes!

We merken ook dat hij veel bijleert en zelfstandiger moet zijn op school:
Hij doet nu zelf zijn jas uit, en hangt hem aan de kapstok. Hij kan ook met de omgekeerd-op-de-grond truk zijn jas zelf aandoen.
Thuis heeft hij voor al die dingen natuurlijk vaak wat extra aanmoediging nodig, want laten doen blijft leuker, nietwaar?

Hij telt ook alles: "1, 3, 4, 5, 7, 8, 9, 10", of ook: "1, 3, 14" als het rap moet gaan.

Maar waarom de "2" niet mee mag doen...?

Consequent

2012-01-10T08:27:00.001+01:00

Er zijn zo een paar woordjes die Liam verkeerd zegt en blijft zeggen, hoe vaak we hem ook verbeteren:

plankband (plakband)
mangflingo (flamingo)
cindelerra (cinderella, verzorgster uit de creche)
ngkanger (anker)

Je moet dat zelf eens zo proberen zeggen, niet gemakkelijk hoor :-)

Maar de beste van allemaal:
"Drie"
Als hij 2 bedoelt.
Maar ge kunt erop rekenen dat het er dan ook echt 2 zijn.
Hij ziet duidelijk het verschil tussen 1, 2 of veel. Alleen is het in zijn hoofd: 1, 3 en veel.
En als we met de vinger één - twee - drie voorwerpen aanduiden, is het voor Liam één - tweedrie.

Er is nog een beetje werk aan...

Liams eerste schooldag

2012-01-10T08:16:00.001+01:00

Toen ik hem 2 jaar geleden voor de eerste keer in de creche aan zijn lot overliet, had ik daar precies veel minder problemen mee dan om hem nu naar school te sturen.

Bovendien ging hij niet alleen voor de eerste keer naar school, het hele ochtendritueel zou er ook lichtjes anders uitzien. Waar Liam in creche-tijden nog door mama aangekleed en in de auto gezet werd, om dan door papa naar de creche gebracht te worden, zou mama nu al vertrekken voor Liam wakker was en ging papa hem aankleden en in de auto zetten.

Maar we hadden het blijkbaar vaak genoeg uitgelegd, want op die eerste dag had Liam er geen problemen mee dat mama er niet bij was. Hij liet zich vlot door papa aankleden, at een boterhammetje aan tafel en ging dan vrolijk mee naar school.

Eens aan de schoolpoort werd hij wel overdonderd door de nieuwe en vele kindjes. Het was dus met een dikke pruillip en tranen in de ogen dat hij aan de hand van zijn juf mee naar binnen ging.

In eerste instantie ging ik er nog vanuit dat het wel snel beter gegaan zou zijn, maar naarmate de dag vorderde kreeg ik doembeelden van een kleine Liam die de héle dag had zitten wenen. Of een kleine Liam die van vermoeidheid in het opvangklasje in slaap was gevallen omdat een hele dag school toch teveel was voor hem.

Want ja, wij stuurden hem meteen een hele dag. Inclusief een klein uurtje opvang 's avonds omdat ik daar echt op z'n vróegst 40 minuten te laat kan zijn (ik blijf mij afvragen hoe andere mama's dat doen om daar om 15u40 aan de schoolpoort te staan!).
En er is een slaapzaaltje voor de kleine kleuters, maar of hij ook zou willen slapen...

Maar toen we op school toekwamen, om 16u20, was Liam vrolijk aan het rondlopen op de speelplaats. Hij was heel blij om ons te zien, en begon meteen ronduit te vertellen. Zijn kikker-rugzak had daar tegen de muur mooi liggen wachten. En hij had flink geslapen bij Juf Jessie. En meester Stilo (Meester Guido, de directeur, nvdr) had hij ook gezien en iets aan verteld. En hij had al zijn boterhammetjes opgegeten en een klein stukje banaan. En een beetje van zijn fruitsapje gedronken, een klein beetje maar, en dan water. Koek was er niet bij, zei hij toen ik vroeg of hij zijn koek ook had opgegeten. Die zal hij dus niet gevonden hebben in zijn rugzakje :-)

Net toen we wilden vertrekken zagen we zijn juf nog. Die vertelde dat hij in de voormiddag wat huilerig was gebleven, maar dan rond de middag ineens een klik had gemaakt en vrolijk was geworden. Alle kindjes gaan 's middags nog slapen, dus Liam had flink meegeslapen.

En het was eraan te zien 's avonds. Van de gevreesde vermoeidheid was totaal geen sprake. De avond verliep alsof het een creche-dag was geweest en hij ging op hetzelfde uur slapen.

En ja hoor: hij wou nog wel teruggaan naar school :-)

Gelukkig nieuwjaar!

2012-01-04T07:41:00.000+01:00

Kippetje

2011-12-08T08:19:00.001+01:00

Ziehier Liams nieuwste favoriete knuffeltje. Nee, niet de grote krokodil, maar het piepkleine kippetje dat in zijn nek zit. Pas perfect in zijn hand, aan de kleine oranje-rood-gestreepte pootjes.

Kippetje moet ook mee naar de creche. En dat leidde gisteren tot een groot drama: Kippetje was in de creche blijven liggen!

Gelukkig kon Kippetje-zonder-poten voor vervanging-voor-één-nacht zorgen:

Mis

2011-12-08T07:56:00.001+01:00

Ik was zo fier op Liam dat hij zelf zijn pampertje al had aangedaan terwijl ik de melk ging opwarmen.
Hij was alleen vergeten zijn slip eerst uit te doen :-)

Toen ik vervolgens alles uitdeed om enkel zijn pamper terug aan te doen, had hij zijn eigen interpretatie van de feiten:
"Mama was mis he!"

Sperring

2011-11-29T08:10:00.001+01:00

We rijden al een tijdje langs wegenwerken waar een versperring staat en ik even op het andere baanvak moet rijden.
Tot groot jolijt van Liam:
"Oh, mama kan niet door!"

Op een bepaald moment hadden ze de weg wat uitgegraven en zei ik tegen Liam:
"Kijk, een groot gat!"
De eerste keer heeft hij de rest van de weg gebleit omdat hij het niet had gezien en vond dat ik terug moest rijden.
De volgende dag waarschuwde ik hem op tijd en leek hij het wel gezien te hebben.
"Dat was een groot gat he, mama"

Maar nadat de put allang gedicht was, bleef Liam maar zeggen dat daar het grote gat was, dus ik vroeg mij al af wat voor hem dan "groot gat" was.

En toen kwamen we iets verder nóg een versperring tegen, en zei hij opnieuw:
"Oh mama, daar nog een groot gat!"
Aha, raadsel opgelost. Ik dus maar direct uitgelegd dat dat geen groot gat was, maar een "versperring".

En iedere keer als we voorbij de originele versperring rijden, probeer ik hem duidelijk te maken dat dat ook een versperring is.
"Nee, mama is mis, dat is een groot gat. Wij gaan zoeken naar de sperring he"
Ik heb al proberen te vragen wat het verschil dan is tussen die eerste en de tweede versperring, maar ik snap het niet helemaal:
"Die moet zo draaie-draaie, mama" *maakt grote draaiende handgebaren*

Hij zal er wel uitgroeien zekers?

Sinterklaas

2011-11-28T09:02:00.001+01:00

Ik had dit jaar best willen wachten tot het echt sinterklaas was hoor, écht waar! Maar door verjaardagen die te dicht bij sinterklaas vallen en ook hun eigen feestje verdienen, kwam de sint een beetje vroeger.

Als we 2 weken geleden aan Liam vroegen wat hij van sinterklaas wou krijgen, sprak hij over een glijbaan waar de auto'tjes konden afrijden.
Hij was dus heel blij met dit kadootje:

De auto naar beneden laten rijden is leuk, maar het is al even leuk om ze met de hand omhoog te duwen en net niet vast te zitten in de bocht met dat handje. En na de auto's mochten ook de kleine knuffels op de glijbaan.
En dit alles met de DVD van sinterklaas op de achtergrond natuurlijk. Wij zijn al compleet gebrainwashed van de sinterklaasliedjes...

Als we na dat kadootje vroegen wat hij nog wou van de sint, wou hij een blauw kadootje.
Ja hoor, blauw was het wel:

We hebben onzelf iets op de hals gehaald door dit in huis te brengen, maar Liam is zo zot van water, het moest wel een groot succes zijn. En dat was het! 's Middags moesten we de waterbaan al bij vullen omdat er zoveel naast was gekletst, maar daarna bleef de watervoorraad al iets beter op peil.
Hij heeft het helemaal onder de knie hoe hij zijn bootje in de sluis moet laten varen, dan de sluis volpompen met water (soms ook: "En nu pompen, mama!") en dan het bootje langs de glijbaan terug naar beneden laten glijden. Daarna moet de sluis terug open en dat is het moment dat de grote vloedgolf alle oevers overtreedt.
Hij is ook 1 keer tegen zijn waterbaan gebotst en met 1 knie en 1 handje erin gevallen. Het ergste was dat hij toevallig een potje nootjes vasthad en dat die helemaal nat waren! :-)

Wat hij ook nog aan de sint gevraagd had, was een duplo van Winnie de Poeh. Die waarbij knorretje op een bootje vaart. Van zodra hij tijdens het uitpakken zag dat het de boomhut-met-glijbaan van Winnie was, ipv de boot van knorretje, draaide hij zich om en liet de duplo links liggen!
Later is hij daar wel van teruggekomen. (Knorretje-met-boot ligt al onder de kerstboom, maar dat weet hij natuurlijk niet).

En dan was er ook nog de blokkenpuzzel die hij wel leuk vond, en het 3-minutenverhaaltjesboek van Kaatje, waar we allebei heel blij mee zijn.
Als ik elke avond 2 verhaaltjes moet voorlezen voor het slapengaan, mag daar op tijd en stond wel wat verandering in komen ;-)

"Kom, Liam, we gaan in het bedje, dan kan mama een verhaaltje van Kaatje lezen"
"Jaaaa! Van de regenboog!!" *huppelt richting bed*

Verhaaltjes

2011-11-25T07:24:00.001+01:00

"Wat zit er in de schoen? Een wortel. Zit er nog iets in de schoen? Nee, alleen de wortel."

Of hoe hij het verhaaltje zelf aan zijneigen vertelt, op exact dezelfde manier waarop ik het vertel.

"Die poesje roept naar die andere poesje: 'Het is tijd om sterretjes te maken!'. En die poesje roept naar die poesje: 'Het is tijd om balletjes te maken!'"

Of hoe hij zijn eigen verhaaltjes verzint bij de tekeningen uit het knutselboek.

Sinterklaas

2011-11-21T15:58:00.001+01:00

"Wij moeten niks kopen in de winkel, mama, wij vragen alles aan Sinterklaas!".

Klaar voor school

2011-11-21T09:21:00.001+01:00

Hij mocht uit 10 diertjes kiezen welke rugzak hij wou, en hij koos meteen voor de kikker.
Voor zijn waterfles koos hij die met de dolfijn.

En sindsdien is hij onafscheidelijk van zijn rugzak en waterfles. Hij laat de limonade staan om water uit zijn nieuwe bidon te drinken, alle boterhammetjes moeten éérst in zijn blauwe brooddoos voor hij ze wil opeten, en kikker moet mee naar de winkel en op familiebezoek.
Maar alléén als we naar Juleke in de creche gaan, mag de rugzak op zijn rug!

Ik overwoog nog om alles in te pakken en onder de kerstboom te leggen (want hij mag pas in januari effectief naar school), maar besloot dat het toch beter was om hem nu te laten wennen aan zijn rugzak en toebehoren. Zodat hij iets herkenbaar heeft als hij naar school gaat. Het zal allemaal al "nieuw" genoeg zijn, dan mag hij wel een trouwe kameraad als kikker aan zijn zij te hebben.

Hij is er helemaal klaar voor!

Lijm

2011-11-18T06:57:00.001+01:00

Liam is zot van zalfjes. Bij elk miniem pijntje moet hij een zalfje hebben om eraan te smeren.
"Ik heb pijn aan de lip mama. Kom, gaan lijm opdoen."
Of hoe de verzorgende lippenstift hem aan pritt doet denken...

Koekjes bakken

2011-11-11T19:45:00.001+01:00

Sinds wij van moeke een boekje hebben gekregen waarin een poes vanalles knutselt rond het kerst thema, is het hier al sterretjes en kerstbomen wat de klok slaat.

Zo wordt hier nu elke dag sterretjeskaas gegeten, want poesje in het boekje doet dat ook.
In zijn kamer hangt een slinger van papieren sterren en poesjes, want poesje heeft die ook zo uitgeknipt.

En vanmorgen bakten wij de koekjes uit het boekje:

Haartjes knippen

2011-11-09T22:15:00.001+01:00

Liam tekent papa

2011-11-09T20:12:00.001+01:00

De verzorgster in de creche tekende voor iedereen een ovaal gezichtje met oogjes en een mond, zodat de kindjes het konden inkleuren.

Liam kon echter niet wachen tot de verzorgster aan zijn tekening begon en tekende alvast zijn eigen ovaal gezicht.

Niet slecht voor 2 en half jaar!

Liam heeft het helemaal door

2011-11-04T13:38:00.000+01:00

Hij heeft ineens wat meer inzicht ontwikkeld, onze flinke jongen.

Zo antwoordt hij nu heel vaak "Ah, ja" op een uitleg van ons waarom iets zo/niet/wel moet. Dat bewijst natuurlijk niks, we merken het nog meer aan andere dingen.

Zo snapt hij de weekplanning ineens veel beter. Tot voor kort ging hij de wasknijper gewoon verzetten naar oma&pepe-dag als hij zin had om naar oma&pepe te gaan, ondanks onze verwoede pogingen om duidelijk te maken dat het nu nog maar de roze dag was en hij nog 2 keer naar Juleke (de creche) moest.
Nu is hij zelf vragende partij om de wasknijper elke dag te verzetten (want ja, ik durft dat al eens vergeten, vooral als het 5 Julekes op een rij zijn). En als we vragen welke dag het morgen is, antwoordt hij zonder te spieken het plaatje van de volgende dag:
"Welke dag is het vandaag?"
"Juleke!"
"Welke dag is het morgen?"
"Mama en papa!"

Een andere opvallende vooruitgang is het spelletje "Knappe Koppen".
Daar zitten 5 mousse blokken bij en kaartjes waarop met die blokken een toren is gebouwd. Vroeger moest ik Liam echt stap voor stap begeleiden in het maken van die toren, en dan nog maakte hij na 2 kaartjes liever zijn eigen variaties.
Nu, na dat spel 2 maand in de kast te laten liggen, zie je hem echt geconcentreerd van het kaartje naar de blokken kijken. Een blok die niet op dit kaartje staat, gaat meteen in de doos. En dan bouwt hij vlot de toren. En nog 1, en nog 1, en nog 1... Zichzelf verbeterend als de rode blok per ongeluk aan de verkeerde kant van de blauwe blok staat.
Vaak begint hij met de 2de en 3de blok en zet dat geheel dan op de 1ste blok. En ze klikken niet in elkaar dus hij moet het allemaal nog in evenwicht houden!

't Is zo ne slimme! (Hopelijk niet slimmer dan de mama en de papa ;-) )

Kijk wat hij al kan!

2011-10-25T09:17:00.001+02:00

Ik stoef te weinig over mijn zoon. Niet om echt te stoefen, maar doordat ik te weinig vermeld wat hij allemaal al kan, kan ik ook niet terugzoeken hoelang hij iets al kan.

Zo praat hij ondertussen echt supergoed. Hij maakt mooie lange zinnen, spreekt met "ik" en "jij", en hij spreekt de meeste woorden mooi en duidelijk uit.
Ik kan mij nog amper herinneren wanneer hij is beginnen praten, het lijkt alsof hij het altijd gedaan heeft!

Hij heeft nog steeds een paar grappige uitspraken:
Een olifant heeft een "slubber". En ooit was een olifant ook een "ovifant".
Boven is nog steeds "vobe", en beneden is "beneewe". Wortels zijn "fortels".
Een pluchen paard met veel te dikke kop is een "snijlpaard", en een hond met bruine vlekken is een "klein koetje".
Als hij iets niet "zoekt", bedoelt hij eigenlijk dat hij wel zoekt maar het niet vindt.

Hij gaat al een tijdje naar de grote wc-met-opstapje-en-verkleinbril, maar sinds kort kan hij het opstapje ook nemen met zijn broek op zijn enkels. Hij houdt zich daarbij goed vast de lavabo en is heel fier dat hij het alleen kan.

Hij kan ook zijn broek en slip alleen uitdoen, en aandoen als ik toon wat de voorkant is.Idem voor zijn pullup-pamper. En die blijft steeds vaker 's middags droog en 's nachts minder vol.

Hij kan een bal gooien én pakken! (Gisteren pas ontdekt en niet eens mee bezig geweest) En terwijl ik nog verbaasd ben over die nieuwe ontwikkeling is hij boos op zichzelf dat hij het nog niet met één hand kan :-/

En hij kan drinken uit halve-liter-flesjes zelf uitschenken in een glas zonder morsen. Goed vol voor hem, een bodempje voor mama.

Deur dicht

2011-10-25T09:00:00.001+02:00

Liam heeft graag de deuren open. Maar nu het zo wat kouder begint te worden, heb ik de deuren graag dicht. Kwestie van de warmte te houden waar ze is, en de koude ook.

Toen ik dus gisteren de deur van de living naar de gang dichtdeed terwijl hij naar de wc ging (en die deur ook wagenwijd openliet), was hij héél boos. 't Is nochtans een glazen deur, dus hij kan ons nog steeds zien als de deur dicht is.

Na mijn uitleg, "koud in de living als de deur openblijft", en wat gemok van hem, aanvaardde hij toch dat die deur dicht moest.

Een half uur later ging hij iets in de vuilbak gooien.
"Mama, vuilbak moet ook dicht he, anders koud in de living he"

Euhm ja, die mag ook dicht...

Model

2011-10-17T09:52:00.000+02:00

En soms zit een modelleke zo goed, dat je er gewoon 3 rokjes van maakt...

Keukenhulpje

2011-10-13T08:54:00.000+02:00

Liam helpt graag in de keuken: patatjes afspoelen, groentjes wassen, wortels schillen en door de rasper duwen, en daarna alles "afwassen".
(en ik daarna alles opkuisen)

Vroeger zat hij daarvoor altijd op de keukenkast, maar ondertussen is hij groot genoeg om op zijn kruk (opstapje) aan de wasbak te gaan staan.

Alleen is die kruk nogal smal en staan kinderen nooit stil, dus gebeurde vorige week het onvermijdelijke: hij stapte naast zijn kruk en raakte ergens de kast op een manier dat er 2 tandjes door zijn onderlip gingen.
Veel bloed en tranen, maar een kwartier later was het gelukkig alweer voorbij. Alles behalve de tandafdrukjes dan.

2 dagen later stonden we weer in de keuken, en ondanks mijn herhaaldelijk "voorzichtig" en Liams "niet lopen op kruk he", was het iets later toch weer zo ver. Deze keer had ik hem echter op tijd vast en kwam hij er met de schrik vanaf.

Toen besloten we onze eigen versie van dit te maken:

Liam is er superblij mee, en wij kunnen nu met een gerust hart samen koken.
"Op deze kan niet vallen he mama?"

Broek met knielappen

2011-10-10T08:25:00.000+02:00

Ik probeer mijn naai-en stikwerkjes te doen op de uren dat Liam nog wakker is en dartel rondloopt.

Als ik moet wachten tot hij in bed ligt, ben ik meestal veel te moe, en bovendien heb ik mijn naaimachine van de bovenverdieping verhuisd naar Liams kamer die recht tegenover de living ligt.

Dat betekent wel dat ik vaak onderbroken wordt door Liam die wat aandacht of hulp nodig heeft, of die het nodig vindt met het knopje van het naaimachien te spelen: 5 steken stikken, naaimachine uit, wachten tot Liam zo vriendelijk wil zijn om het terug aan te zetten, nog een klein stukje stikken, weer naaimachine uit...

Tijdens (een stuk van) het creatieprocess van deze broek, zat hij in bad met gieter, zandbak-schepje en zandbak-vormpje. In eerste instantie moest ik nog regelmatig gaan helpen om een nieuw spelletje te bedenken, maar op een bepaald moment was hij een tijdje zoet.

Ik riep vanuit de kamer ernaast regelmatig om te horen of alles ok was, en ik hoorde het water gezellig pletsen. Superhandig, zo een koter die zichzelf bezig houdt, zo ging mijn creatie goed vooruit!

Maar zoals het cliché zegt: als ze stil bezig zijn is het nooit een goed teken...
Toen ik uiteindelijk in de badkamer ging kijken, had hij niet beter gevonden dan met zijn schepje water te scheppen en dat dan heel hard wég te gooien! De hele badkamer stond onder water!

De tijd die ik had gewonnen door te naaien terwijl Liam "stil" was, kon ik nu gebruiken om alles op te kuisen. Maar we hadden toch allebei ons pleziertje gehad :-)

T-shirt met poes

2011-10-03T09:31:00.000+02:00

Je zou denken dat ik het langst ben bezig geweest aan het opnaaien en afwerken van de groene poes, maar het is het groene halsboordje dat met die eer gaat lopen.

Ik had het al bij vorige t-shirts gemerkt dat het boordje niet mooi aansloot, maar altijd rechtop stond, of in het ergste geval zelfs helemaal naar binnen plooide.

Bij deze t-shirt heb ik 3 boordjes geprobeerd, om uiteindelijk het laatste gewoon zo te laten omdat ik anders de hele t-shirt ging verprusten als ik het er nóg eens af zou moeten halen.
Volgende keer zet ik éérst het boordje erop en naai ik dán pas de schoudernaadjes dicht. Hopelijk krijg ik het dan wat beter...

Overall ben ik wel tevreden over deze t-shirt.

Liam weet ook al hoe laat het is als hij weer eens moet passen:
"Nu mama fototje trekken he?"

Bij de tandarts

2011-10-03T09:17:00.000+02:00

Liam kloeg al een weekje af en toe over pijn in zijn mondje tijdens het eten. Ik maakte dus maar een afspraak bij de tandarts, en vrijdag was het zover.

Hij was goed voorbereid dat hij zijn mondje moest opendoen en dat de tandarts naar zijn tandjes ging kijken.
Hij mocht op mijn schoot op de tandartsstoel zitten (da's anders echt méga groot voor zo'n peuter), en toen ik hem achterover liet leunen zei hij "niet druppeltjes he mama". Blijkbaar toch minder goede herinneringen overgehouden aan de oogarts waar hij druppeltjes in zijn ogen kreeg toen hij achterover moest leunen :-)

Maar nee, bij de tandarts geen druppeltjes. Wel mondje opendoen en even kijken. Liam vond al snel dat het gedaan was en dat hij nu naar huis mocht. Gelukkig had de tandartse ook ongelooflijk snel gezien dat hij geen gaatjes had. Enkel doorkomende kiezen, die wel voor wat druk konden zorgen.
Verder was ze onder de indruk dat hij geen tut meer had, en de stand van zijn tandjes was ook in orde. Wel heeft hij de neiging om op zijn onderlip te bijten, en als hij dat systematisch blijft doen zou hij zijn onderkaak ook wel naar achter kunnen forceren.

Vervolgens mocht Liam eindelijk écht naar huis, nadat hij nog een speelgoedje mocht kiezen uit een mand. Hij koos het kleinste miezerigste zandbakvormpje, waarschijnlijk enkel en alleen omdat het blauw was.

Het hele weekend heeft hij aan iedereen verteld dat hij naar de tandarts was geweest. "Da was leuk he!".
Benieuwd hoe lang hij die mening gaat houden ;-)

Rokje

2011-09-29T08:28:00.000+02:00

Liam over de verzorgster in de creche:
"Wendy heeft blauw rokje aan, mama. Dan Liam blij!"

Dat begint al vroeg!

Naailes

2011-09-22T09:08:00.000+02:00

Of zoals Liam het zo mooi zegt: "Mama gaat naar de aailes" :-)

Mijn collega-naaistertjes maakten mij erop attent dat het ondertussen al het áchtste jaar is dat ik naailes volg! En ik vond het frapant dat ik mij nog maar weinig dingen kon herinneren die ik in die 8 jaar had gemaakt. En vandaar het goede voornemen om af en toe eens een fototje te posten zodat ik over nóg eens 8 jaar iets meer creaties kan opsommen.

Hoewel we in de les officieel "bloese en jurk"-en moeten maken, ben ik begonnen met een paar dingen voor Liam:

Broek:
Oorspronkelijk had ik ze nét gepast/te kort gemaakt, dus heb ik onderaan een boordje aangezet en nu is de lengte perfect!

T-shirt met vis:
Het grote nadeel van zelf kleren voor kinderen naaien, is dat je niet al die borduurselkes en opstrijktekeningetjes hebt die op gekochte t-shirts staan. Je kan dat allemaal kopen, maar dan wordt een zelfgemaakte t-shirt al snel duurder dan een gekochte en ik vind dat die opstrijkdingen niet zo wasbestendig zijn.

Dus wou ik er eens een tekeningetje opnaaien in een ander kleur stofje. Héél wasbestendig! Ziehier de simpele vis. Hij staat een beetje te laag, maar ik was eerst van plan om nog luchtbellen verder omhoog te laten gaan. Pas toen de vis er al opstond, kwam ik tot de conclusie dat in zo kleine cirkeltjes stikken toch niet zo evident was en liet ik het maar zo. Voor de rest is de t-shirt wel goed gelukt...

Weekplanning

2011-09-22T08:17:00.000+02:00

Onlangs maakte ik voor Liam een weekplanner. 1 rondje voor elke dag van de week in telkens een andere kleur. En daarop een tekeningetje van klaspop Jules voor de dagen dat hij naar de creche moet, een fototje van ons of de familie om aan te duiden wanneer we naar oma-bompa-meter gaan, en een wasknijper om "vandaag" aan te duiden.

De eerste dag wou hij vooral de Julekes en de fototjes verhangen, maar al snel kon hij er niet over zwijgen:
"Mama, vandaag is gele dag he! Dan gaan naar Juleke. Morgen is rode dag, maar vandaag is gele dag he! Op groene dag gaan naar oma en pepe he, maar vandaag is gele dag he"

Toen de tweede week aanbrak en ik het fototje van oma en pepe wou vervangen door het fototje van meter, was hij het in eerste plaats niet met mij eens. Het was nu al een week zo, nu moest het maar zo blijven ook, vond hij.
Uiteindelijk vonden we een compromis door oma en pepe naast de weekplanning te hangen, zodat hij ze nog steeds kon zien.

En nu kunnen wij aan Liam zeggen dat het springkasteel alleen op de groene dagen buiten mag, of dat mama op de donkerblauwe dag naar de naailes gaat.

Astigmatisme

2011-09-14T08:01:00.000+02:00

2 afspraken geleden zei de dokteres van Kind&Gezin dat Liam misschien een lui oog had. Het zou maar heel miniem zijn, maar hoe sneller aangepakt, hoe sneller verholpen.
Dus maakten wij een afspraak met een oogarts, die gisteren doorging.

De oogarts kwam al snel met het goede nieuws dat zijn oogjes helemaal niet scheel stonden of lui waren, en op het kaartje-met-spikkels waar 3D-gewijs figuurtjes uitspringen, kon Liam alle figuurtjes aanwijzen of benoemen. Zijn dieptezicht was dus ook perfect in orde.

Toen hij echter moest zeggen welk figuurtje de oogarts voorhield, moest Liam het antwoord al schuldig blijven terwijl ik het nog wel kon zien... Dat was iets minder goed nieuws.

Hij moest bijgevolg nog een tweede test ondergaan waarbij hij eerst oogdruppeltjes kreeg en een half uur later terug bij de dokter komen.

De druppeltjes waren niet leuk, maar tijdens het half uur wachten was Liam heel flink.

De tweede test was uiteindelijk beter dan de eerste, maar nog steeds had hij een afwijking: astigmatisme. Iets met een groeiachterstand van de ogen die zichzelf niet zou corrigeren en waarbij een brilletje wel kon helpen.

Maar omdat hij nog niet naar school gaat, en toch nog jong is, en de afwijking toch niet zo heel groot was... wou de dokter hem graag over een paar maand terugzien. Als de meting dan hetzelfde resultaat geeft, moet hij een brilletje dragen.

Een brilletje! Gezien het aantal brillendragers in de familie (aan beide kanten) is dat eigenlijk niet zo verwonderlijk, maar toch had ik er nog nooit echt bij stilgestaan. En vooral zo jong al!

En heeft er iemand al gehoord van astigmatisme?

Poes

2011-09-07T08:08:00.001+02:00

De dokteres van Kind&Gezin had gezegd dat we het gemis van de tut moesten compenseren door een nieuwe knuffel, die dan enkel in bed mocht blijven .

Liam heeft echter altijd met zijn tetra-doekje(s) rondgelopen ipv knuffels, dus ik zag niet in hoe daar verandering in zou komen.
Maar omdat hij 's avonds toch nog altijd hard kan wenen als ik hem achterlaat in zijn kamer, besloot ik een knuffel te maken van tetradoeken. Dat heeft dan het vertrouwde gevoel, maar kunnen we toch een gezichtje aan geven zodat het misschien geruststellender werkt.

Het moest rap-rap gaan, dus ik vouwde een doek in 8 tot ik een rechthoek had, stikte 2 hoekjes als oren, tekende er een poezengezicht op, vulde de rechthoek op en stike de onder- en zijrand dicht. Een strikje rond de nek moest aangeven waar de kop stopt en het lijf begint. Een ander doekje maakte ik aan 2 zijkanten vast zodat de poes toch 2 "poten" had. Die zagen er totaal niet uit, maar ik vond ook niet direct een manier om het beter te doen en het was slaaptijd voor Liam.

Het eerste wat Liam zei over zijn nieuwe poes, was dat zijn doekje losgemaakt moest worden! In zijn ogen had de poes zijn doekjes gepikt, en dat zou hij niet laten gebeuren. Dus maakte ik de "poten" los, en gaf de rechthoekige poes terug aan hem. Hij vond nog steeds dat poes het andere doekje ook moest loslaten, maar toen ik uitlegde dat het niet los kon, dat dát de poes was, mocht poes dan toch mee in bed.

Ik had de indruk dat poes meer gedoogd werd dan echt welkom was, maar de volgende dag moest poes toch wel mee naar de creche!
En toen ik Liam 's avonds ging halen, moest hij absoluut eerst zijn poes zoeken. Dus kon ik hem volgen terwijl hij eerst in zijn kasje ging kijken (bij zijn reservekleedjes) en toen helemaal de gang doorliep naar de slaapplaats, naar zijn bedje en daar vanonder de lakentjes poes tevoorschijn toverde!

Eens thuis toonde hij weer bitter weinig interesse voor zijn poes, maar vanmorgen moest poes toch weer mee.

Bij slaaptijd heeft poes echter nog niet geholpen: als Liam niet wil gaan slapen, vliegt alles wat ik hem aanreik gewoon meteen op de grond. 't Zal weer een fase zijn zeker...

Groot

2011-09-07T07:41:00.000+02:00

"Mama is groot van melk"
"Is mama groot geworden door melk te drinken? Gaat Liam ook zo groot worden als mama?"
"Nee! Liam ís al groot!", en met een klein stemmetje: "van groentjes eten"

Boos in bed

2011-09-02T15:08:00.002+02:00

Liam heeft het ondertussen wel door dat mama het niet zo tof vindt als ze na bedtijd nog vaak zijn kamer binnen moet voor vanalles en nog wat.

Dat blijkt uit dit gesprek:
L: "Mama is niet boos he"
ik: "Nee, mama is nu niet boos. Wanneer is mama wel boos?"
L: "In bedje!"
Ik doelde eigenlijk op het slaan waarvoor hij 10 minuten daarvoor weer in de hoek had gestaan...

Later op de avond, hij lag weer amper 5 minuten in zijn bed:
"Paapaaaa!"
Hij roept echt nooit op papa. Hij had volgens mij wel door dat mama niet zo vriendelijk ging zijn als ze moest terugkomen, en dus riep hij maar meteen papa :-)

Hij kan er eigenlijk ook niks aan doen: hij moet om 8u gaan slapen, en pas om kwart na 8 (ten vroegste!) moet hij kaka doen.

Tutje in de vuilbak (2)

2011-08-31T08:37:00.000+02:00

Meestal is Liams vaste verzorgster al naar huis tegen dat ik hem ga halen. Er zijn op dat uur al wat minder kindjes en dan worden de groepjes samengezet en kunnen sommige verzorgsters al naar huis.
Zo zag ik maandag en dinsdag dus telkens de verzorgster van een ander groepje en niet degene die Liam 's middags in zijn bedje had gelegd.

De verzorgster op maandagavond wist te vertellen dat hij goed had gegeten (wat mij nu even niet interesseert!) en goed geslapen. Toen ik vroeg of hij zonder tut had geslapen, viel ze uit de lucht.
Liam was gelukkig wel zo eerlijk om te zeggen dat hij wel met tutje had geslapen. Hij wou zelfs helemaal geen grote jongen zónder tut meer zijn, hij was een kleine jongen mét tut.

Thuis probeerden we hem terug op te peppen, en na het maken van zijn trein-wagon die hij had verdiend omdat hij 's nachts wel zonder tut had geslapen, wou hij toch wel weer een grote jongen zijn.
Hoewel hij dus niet meer naar zijn tut heeft gevraagd, heeft hij er toch bijna 3 uur over gedaan om in slaap te vallen die nacht (van 20u tot 22u40). En telkens maar pipi doen, zielig wenen, verhaaltjes voorgelezen, boos geworden, terug even laten opstaan... Het was uiteindelijk de preek dat mama nu genoeg had geholpen en dat Liam nu mama moest helpen door flink te gaan slapen, die het hem deed.

Dinsdagmorgen was hij nog steeds enthousiast. We hadden hem beloofd dat hij de laatste wagon van zijn trein mocht maken als hij zijn tutje in de creche in de vuilbak zou gooien en zonder zou slapen. En hij wist het nog hoor!
De verzorgsters in de creche wilden het tutje echter niet in de vuilbak laten gooien. Ze geloofden nooit dat het zou lukken. Dus nam papa de tut zelf mee en zei tegen Liam dat papa ze wel in de vuilbak ging gooien.
Toen ik 's avonds aan Liam vroeg of hij van zijn verzorgster een tut had gekregen, antwoordde hij héél boos: "Néé mama! Tutje in vuilbak!"
De oppassende verzorgster kon effectief bevestigen dat hij zonder tut had geslapen!
"Bravo Liam, dat is héél flink van jou!"
"Dankuwel mama", antwoordde hij superbeleefd :-) "Gaan naar papa, bruine trein maken he", had hij ook nog onthouden.

Om het eeuwig rekken van slaaptijd 's avonds in te perken, had ik een pot (M&M's met) nootjes op zijn kast gezet. Hij kreeg er 2 nu, en de rest waren voor morgenvroeg. Maar elke keer mama of papa moest binnenkomen, zouden wij een nootje opeten en waren er minder voor Liam.
Na 5 minuten moest hij al pipi doen. Pluim ging zijn kamen binnen en het eerste wat Liam zei: "Papa nootje eten he!", met een grote glimlach. Het leek alsof mijn idee niet zo geslaagd was, maar de rest van de avond hebben we hem toch niet meer gehoord!

Zou hij nu echt definitief van zijn tut verlost zijn? Ik zou er toch geruster in zijn als de creche er ook wat meer achterstond...

Uit de kindermond

2011-08-29T09:21:00.000+02:00

Tijdens het familie-uitstapje, liep hij een beetje tussen iedereen door. Ineens viel zijn oog op de getatoeëerde benen van een nonkel die hij niet regelmatig ziet.
"Kijk mama, vuil!", riep hij luid.
Wat was ik blij dat hij het over een familielid had, en niet over een wildvreemde mens!

In de auto, tijdens de lange autorit, speelde hij met de iPad. Het spelletje was een poes die met een hoog stemmetje alles nazegt wat je zelf zegt.
Toen Liam moest hoesten, hoeste de poes ook na.
"Nee poes! Handje voor de mond!", riep hij verwijtend naar de iPad.
Hij zou die computer-poes eens gaan leren dat je je handje voor je mond moet houden als je hoest :-)

Tutje in de vuilbak

2011-08-29T09:07:00.003+02:00

We hebben Liams tutgebruik al een paar keer herleid tot enkel 's nachts, maar vroeg of laat werden we daar weer wat lakser in, en voor je het weet zat hij weer hele dagen met zijn tut in zijn mond.

Toen de dokteres van Kind&Gezin zei dat zijn tandjes naar zijn tut stonden, speelden we met het idee om voor de korte pijn te gaan.

Toen we na een daguitstapje zaterdag naar huis reden en Liam zijn tutje vroeg, besloten we spontaan dat we zouden proberen om zijn tut helemaal weg te laten. We vertelden aan Liam dat hij nu een grote jongen was en kon slapen zonder tutje. We passeerden een speelgoedwinkel die nog open was, en lieten Liam een speelgoedje uitkiezen dat hij zou krijgen als hij een nachtje zonder tutje kon slapen. Het werd de lego-trein van Toy Story.

Maar Liam zou Liam niet zijn, als hij de regels niet lichtjes aanpaste:
Tutje in de vuilbak gooien, dán treintje rijden en dán slapen zonder tutje.

Aangezien de trein toch uit 1 locomotief en 3 wagonnen bestaat, maakten we een compromis: tutje in de vuilbak, 1 wagon maken, en dan per nacht zonder tut een extra wagonnetje maken.

Toen we thuiskwamen, gaf Liam nog een laatste kusje op zijn tut en gooide ze in de vuilbak.
"In de grijze zak, he mama, niet in de blauwe zak he?"
Jaja, hij kent de regels van het afval sorteren :-)

Vervolgens ging hij aan tafel zitten om met papa zijn treintje te maken. Pluim legde alle stukjes op een rij, volgens kleur en grootte, en Liam zocht naar de stukjes die op het plannetje staan. Meestal plaatste Pluim het stukje op de juiste plaats, maar soms wou Liam het zelf doen.
Als hij er echt zin in heeft, kan Liam al goed lego bouwen!

En toen begon die zware eerste nacht zonder tut...
Hij ging flink zijn bedje in, met zijn nieuwe treintje en de belofte dat hij morgenvroeg nóg een treintje mocht maken. We lazen samen het boekje van Leon zonder tutje, en dan ging Liam slapen zonder tutje, zoals mama, en papa, en bompa, en <nog veel meer mensen>.
Maar zodra ik de kamer uitwas, begon hij te vragen naar zijn tut. Niet hysterisch wenend, maar met een zielig, meelijwekkend stemmetje.
Ik ging nog 2 keer zelf uitleggen wat een grote jongen hij was, en daarna ging papa het nog eens uitleggen, en uiteindelijk is hij dan zonder tut gaan slapen!

's Morgens was het eerste wat hij zei: "Nu mag Liam treintje maken he?" :-)

Bij zijn middagdut heeft hij dan nog 1 keer naar zijn tutje gevraagd, maar dan toch weer flink gaan slapen.
's Avonds heeft hij slaaptijd wel anderhalf uur(!) gerekt: 4 keer pipi doen, zijn melk nog eens opnieuw opwarmen, nog een boekje lezen, zijn weekplanning tot in het oneindige overlopen... Maar geen enkele keer vroeg hij naar zijn tut!

Vandaag komt de 2de grote test in de creche. Bij mijn weten slapen alle andere kindjes daar 's middags nog met een tutje en zal hij de enige zijn die zonder tutje zou moeten slapen.
Maar hij vertelde vanmorgen toch al heel flink aan de verzorgsters dat hij zijn creche-tutje óók in de vuilbak zou gooien!

Wordt vervolgd...

Gewogen en gemeten

2011-08-26T10:01:00.001+02:00

14,040 kg en 97 cm

Het was nog eens kind&gezin tijd, de laatste keer voor Liam.

Hij huilde hartverscheurend toen hij op de weegschaal en in de meetbak moest, maar daarna speelde hij flink op de mat terwijl we op de dokter wachtten. Bij de dokter zelf was hij heel flink.

Het actieplan van kind&gezin:

- volle melk ipv groeimelk

- bekers ipv flesjes (voor de melk 's morgens en 's avonds)

- geen tut meer overdag

- geen tut meer 's nachts

En dat terwijl ik elke dag al moeite genoeg heb om het slaan af te leren, hem groentjes te doen (blijven) eten, hem op een (voor iedereen) aangename manier in zijn bed te krijgen, en 's morgens deftig de deur uit te krijgen.

En dan zou ik nog de meest handige hulpmiddelen moeten laten vallen?

Verder zijn het wel sympatieke mensen hoor, daar bij kind&gezin!

Groen lichtje

2011-08-26T08:58:00.001+02:00

Liam kent de verkeerslichten en hun betekenis: groen lichtje doorrijden, rood lichtje stoppen, oranje lichtje doorrijden.
Dat laatste is niet helemaal correct, maar bij de oranje knipperlichten wel.

Her wordt iets ingewikkelder aan een kruispunt waar wij rood hebben, en Liam toch nog een glimp kan opvangen van het groen licht voor de andere auto's of de voetgangers.
Helemaal verwarrend is als het als ik voorgesorteerd sta om af te draaien, maar daartoe pas de kans krijg als de tegenliggers stoppen omdat het eigenlijk al terug rood is.

Maar meestal kan er erop rekenen dat Liam verwittigt als het licht op groen springt.

Gisteren ontdekte hij echter een nieuw lichtje:
"Oh kijk mama, daar een lampje! En nóg een lampje! En nóg een lampje! En nóg een lampje! En nóg een lampje!
...
En nóg een lampje! En nóg een lampje!"

We reden op de autosnelweg en hij had de lantaarnpalen ontdekt...

Wielen

2011-08-23T08:18:00.000+02:00

Toen hij 8 maand was, kreeg hij van de kerstman een duw-autootje. Zo een plastieke rolwagentje waar hij kan opzitten of achterlopen, met een opbergvak onder de zitting en een paar knopjes die muziek maken.
Behalve op die knopjes duwen, heeft Liam bitter weinig gedaan met zijn duw-auto.

Op zijn eerste verjaardag kochten we hem een driewielertje met duwstang. We zijn daar een paar keer mee gaan wandelen waar we onder normale omstandigheden gewoon de buggy zouden genomen hebben. Verder heeft Liam bitter weinig interesse voor zijn driewieler.

Op zijn tweede verjaardag kochten we hem een loopfiets. Niet de goedkoopste, maar een lichtgewicht met speciaal loopfietszadel en gelimiteerd stuur zodat hij niet overslag kan draaien.
Behalve de sporadische 2 meter die hij af en toe aflegt nadat wij hem met veel gedoe konden overtuigen, heeft Liam nog bitter weinig gereden met zijn loopfiets.

Deze zomer kreeg hij van de buren een fiets-met-pedalen-en-zijwielen waar het buurmeisje uitgegroeid was... staat nog steeds gewoon in de garage.

Maar als de buurjongen zijn step bovenhaalde, leek Liam wel geïnteresseerd. Spijtig genoeg heeft de buurjongen nog niet geleerd zijn speelgoed te delen en mocht Liam nooit lang met zijn step spelen.

Als laatste wanhoopsdaad kochten we hem dus zijn eigen step met 3 wielen: 2 vooraan en 1 achteraan*.
En voor het eerst in zijn leven is Liam degene die zijn voortuig niet wil delen met de andere kindjes! Hij was er vlot mee weg en rijdt er een hele tijd mee. Hij kan nog niet goed sturen, maar als hij aan het einde van de oprit (of het stuk tot waar hij mag) komt, dan heft hij zijn hele step op en draait het geweld terug in de juiste richting.

Misschien is er nog hoop dat hij ooit ook interesse gaan krijgen in zijn fiets...

*De buurkindjes hebben een step met 1 wiel vooraan en 2 wielen achteraan. Klinkt heel logisch, maar ik had direct gezien dat ze met hun afzet-voetje steeds tegen 1 van die achterwielen botsen en daardoor nooit echt vooruit geraken. Toen ik dus toevallig ontdekte dat er ook steps bestaan met 2 wielen vooraan, leek mij dat direct een veel betere oplossing.
En het blijkt: Liam geraakt met zijn step véél sneller vooruit dan de slakkengang die hij maakte op de step van de buurjongen. En het buurmeisje wil zelfs niet meer op haar eigen step, omdat die "te moeilijk" is. Gelukkig voor haar heeft Liam wel geleerd wat delen is!

Vakantie - deel 2

2011-08-16T08:16:00.001+02:00

De tweede week van de vakantie verliep grotendeels hetzelfde als de eerste week, alleen was Toy Story 2 nu favoriet (ipv 3).

Op die ene mooie dag gingen we opnieuw naar het provinciaal domein en op 2 regenachtige dagen gingen we opnieuw zwemmen. Hij was al veel enthousiaster en voelde zich moedig genoeg om het hele kinderbadje door te stappen, van 50 tot 80 cm diep. De laatste keer dat we naar het zwembad gingen, hadden ze echter een probleem met de waterleiding en mochten we niet binnen. Het duurde lang voor Liam doorhad dat zijn fontein echt kapot was, maar vervolgens heeft hij het wel elke dag herhaald.

Het was de eerste keer sinds Liam er is, dat ik niet blij was dat ik terug mocht gaan werken na de vakantie. Voor de eerste keer geen oneindig lange dagen waarbij hij elke seconde van onze tijd opeiste, geen gezeur voor het minste, geen gevecht voor alles... Liam was de voorbeeldigheid zelve.

Maar ik geef toe: we hebben hem weinig regels opgelegd.
We hebben weinig restricties/verplichtingen opgelegd aan wat hij at (en tóch heeft hij af en toe groenten gegeten). Hij mocht gaan slapen wanneer hij wou (de ene dag al iets meer door ons gemotiveerd dan de andere). Hij mocht zijn kleren aandoen wanneer hij het wou (al mocht hij niet buiten zonder broek). Hij mocht tv kijken zoveel hij wou en tutten de hele dag door.

Ach, het was voor hem toch ook vakantie?

En ik kan met tevredenheid zeggen dat ik (dankzij Toy Story) 3 boeken heb kunnen lezen!

En op de gevreesde eerste ochtend, waarop alles weer volgens een strak tijdschema moest... ging het ook vlot! Ik denk dat hij wél blij was dat hij eindelijk nog eens met zijn vriendjes mocht gaan spelen :-)

Vakantie

2011-08-08T12:34:00.000+02:00

De eerste helft van ons verlof met Liam zit erop, en het viel goed mee.

Na de gebruikelijke familiebezoekjes het eerste weekend, werden we gezegend met 2 echte zomerse dagen.
We gingen met Liam naar het provinciaal domein en hij leefde zich uit in de roeibootjes dor de roeispaan te laten pletsen in het water, en in de uit de grond spuitende fonteintjes waar hij steeds in en uit liep. Hij was kletsnat en super enthousiast.

Toen het slechter weer werd gingen we met Liam naar het zwembad. Dat was al 9 maand geleden en de eerste dag bleef hij braaf naast de spuitende slang zitten. De tweede dag kon ik hem toch overtuigen dieper in het water te gaan.

Verder hebben we Liam laten kennis maken met Toy Story. We hebben ze alledrie, maar de derde film ziet Liam het liefst. De roze beer is zijn grote favoriet. Hij heeft nog niet helemaal door dat die eigelijk de slechte is.
Hij kreeg ook 2 Lego-setjes van Toy Story, en nu heeft hij zijn eigen roze beer, Woody en Buzz, Aliens, Dinosaurus en Varken. Allemaal heel behulpzaam om hem in zijn bed te krijgen, als "de popjes" ook gaan slapen.

Andere favoriet is zijn Duplo trein. Hij kan de spoortjes al zelf aaneen doen, maar hij maakt nog geen gesloten traject. Daar helpen wij dan even mee, en vervolgens laat hij de elektrische treintjes rondrijden, of duwt hij een ander treintje zelf helemaal rond.
Ook deze moeten 's Avonds mee naar zijn bed als we willen dat Liam gaat slapen.

Hij gaat nog steeds flink op de grote wc-met-verkleinbril-en-trapje, en loopt daardoor meestal in zijn bloot gat rond. Zonder broek kan hij het immers helemaal alleen en dan voelt hij zich groot. Voorlopig houdt hij buitenshuis nog altijd braaf zijn broek aan.

Hopelijk vereloopt de tweede week ook zo vlot.

Gooien

2011-07-28T16:14:00.001+02:00

En dan, na een lange, lánge week het gevoel te hebben dat je altijd hetzelfde zegt maar het toch niet doordringt...

"Mama, tutje niet gooien he? Tutje géven aan papa he"

Klinkt even mooi als zijn allereerste woordje!

Terrible Two

2011-07-26T08:55:00.001+02:00

"Ik ben twee en ik zeg nee!", Liam voldoet compleet aan het cliché.

Twee weken geleden prees ik mezelf nog gelukkig met zo'n flinke zoon: zelf zijn broek kunnen uitdoen, sloeven zelf aandoen (als de sloefen wat meewerken), op de grote wc gaan, groentjes eten, pientere opmerkingen maken...

Als hij zo nog een maandje zou blijven, tot na de vakantie...

Het mocht natuurlijk niet baten. Sinds een week is hij ineens weer omgedraaid in een klein koppig tegenwerkend monstertje! 4 dagen met hem thuis (21 juli + brug) en ik was alweer blij dat ik gisteren mocht gaan werken :-/

Hij is gelukkig meestal nog altijd flink, maar hij is ongelooflijk lichtgeraakt. Als hij zijn treintje uit zijn bed wil gaan halen en ik zeg dat het niet in bed ligt maar in de living... dan smijt hij zichzelf op de grond en ligt daar een kwartier te wenen en roepen. Als ik zijn melk in de microgolf zet voor ik heb gevraagd of hij wel melk wil... ligt hij weer op de grond. Als hij nootjes vraagt en hij krijgt er minder dan hij zou willen... ligt hij op de grond. Kleren aandoen, gaan slapen... het is allemaal 1 grote strijd.
En meestal wordt het op de grond smijten voorafgegaan door boos nee te roepen, liefst kracht bijgezet door met zijn handje te slaan. Op mij.
In een onbewaakt moment heb ik hem al eens een tik teruggegeven, zo hard werkte hij op mijn zenuwen met zijn slaan. Hoe meer ik zeg niet slaan, hoe harder hij slaat.

Ondertussen is de tactiek dat ik gewoon wegwandel. Ik zou hem in de hoek kunnen zetten, maar hij ligt meestal toch al op de grond. Als hij sorry zegt krijgt hij terug aandacht. Of als de boosheid over is en hij terug naar rede kan luisteren.

Er ligt echt zoveel wóede in zijn gehuil, mijn hart breekt om te horen hoe boos zo'n klein ventje al kan zijn. En waarom?

"Rust en regelmaat", zei het babymanagement boek. Dus proberen we terug vaste rituelen en consequente straffen én beloningen in te voeren. En op tijd zijn bed in. En hopelijk snel terug goed weer zodat hij zich buiten wat kan uitleven!

Uit de kindermond

2011-07-19T13:46:00.000+02:00

Hij is eindelijk oud genoeg voor de eerste grappige uitspraken. Dat betekent ook dat we moeten beginnen oppassen wat we zeggen tegen hem.

Zo vertelde hij tegen zijn meter:
"Liam móet fortels schillen! Liam móet patatjes wassen!"
Hij kan met een dunschiller effectief zijn eigen wortel schillen, en soms vraag ik of hij wil helpen om de patatjes die ik geschild heb af te spoelen, zodat hij bezig is terwijl ik kook. Hij doet dat allemaal met het grootste plezier (en grootste chaos: wortelschillen over heel de keuken of water overal gepletst), en vaak mág ik het niet eens zelf doen. Maar de manier waarop hij het gaat vertellen, is alsof hij aan kinderarbeid onderworpen wordt!

"Mondje staat niet stil he, mama"
Nee inderdaad, vaak staat zijn mondje niet stil, maar daar heb ik nog nooit een opmerking over gemaakt. Deze moet dus volgens mij van de creche komen.

"Liam groentjes eten, dan mama blij"
Goed gedrild he :-)

"Kijk mama, bril!", terwijl hij mijn bh voor zijn ogen houdt...

Kikker blij maken

2011-07-11T14:01:00.001+02:00

Toen Liam begon op het potje te gaan, hoorde ik van de buurvrouw dat haar dochter van 3 jaar (en half) nog steeds op het potje gaat. Nog zo lang elke dag dat potje uitkuisen??, dacht ik bij mezelf. Dat zal hier toch niet gebeuren hoor.

Dus nu hij zo flink op het potje gaat, vond ik het tijd voor de volgende stap. We kochten hem een wcbril-verkleiner-met-trapje zodat hij zelf op de grote wc zou kunnen gaan.
Hij klimt immers zelf ook al lang in zijn eetstoel, dus moest dat wc-trapje toch ook lukken? Maar de bedenkers hebben er precies niet bij stilgestaan dat trappen-doen met uw broek op uw enkels niet zo evident is :-)

Liam zou Liam ook niet zijn als hij in eerste instantie niet bang was van de grote-wc-met-trapje. Van de grote wc zonder trapje is hij overigens ook bang.
Maar na een dagje dat spul op de wc te laten staan en hem af en toe te vragen of hij daar pipi ging doen, net als mama, kwam hij de 2de dag ineens zelf zeggen dat hij op de grote wc ging pipi doen!
Hij kwam eigenlijk net van zijn kleine potje, dus veel pipi zat er niet meer aan te komen, maar hij ging toch al mooi op de wc zitten. Terwijl ik daar stond te wachten tot hij gedaan had, zag ik dat er op het trapje een lachend kikker-gezicht getekend was. En toen hij klaar was zei ik: "Kijk eens hoe blij de kikker nu is!".

En sindsdien: "Mama, pipi doen, kikker blij maken!" :-)

(Zo gemakkelijk dat hij op de wc gaat, gewoon doortrekken en klaar!)

Groentjes

2011-07-11T10:55:00.001+02:00

Toen alles nog gemengd was, at Liam alles: groentjes, vlees, spaghetti...

Maar zodra hij zijn patatjes in herkenbare brokken kreeg, at hij enkel nog het vlees en de patatten. Hij at wel nog gemixte groentensoep, maar elke gepureerde of anderszinds onherkenbare vorm van aardappelen moest hij niet meer hebben.

Wij probeerden hem aan te moedingen met koekjes, stickers, buiten spelen, bellenblazen, niks-anders-meer-tot-het-op-is, en zelfs géén aandacht aan geven...
Het leek hem allemaal niet te deren. Dan kreeg hij maar geen koekjes, plakte hij maar geen sticker, bleef hij maar binnen, of at hij maar een halve dag niet. Alles beter dan vieze groenten eten.
Als ik groentekoekjes maakte, at hij van elk koekje tot hij het eerste stukje wortel tegenkwam en dan legde hij het koekje aan de kant en begon aan het volgende.

Zelfs toen hij ziek werd, en wij vertelden dat hij ziek was omdat hij geen groentjes had gegeten, gingen er geen groentjes binnen.

Vorige week was papa m&m's aan het eten. Liam wou ook nootjes, een blauw nootje. Na het blauwe nootje wou hij een groen nootje. Maar het was etenstijd, dus mocht hij pas een groen nootje als de patatjes opwaren. En als de groentjes ook opwaren, kreeg hij zelfs twee groene nootjes.
Patatjes op, "Miam gedaan!"
"Ok, hier is 1 groen nootje"
"Nooog?" *houdt hoofdje schuin*
"Nee, daarvoor moet je eerst groentjes eten."
Eigenlijk was al het eten al op, dus schraapte ik een mespuntje spinazie uit de kom en zei: "Als je dit beetje groentjes opeet, krijg je een groen nootje!"
Twijfel alom bij Liam.
Ik verhoogde het aanbod: "Als je dit opeet, krijg je twéé groene nootjes!"
En tegen alle verwachtingen in, at Liam het minuscule schepje spinazie en glunderde bij de 2 nootjes die hij daarop kreeg.

Toen ik Liam de volgende dag ging halen in de creche, wisten ze mij te vertellen dat hij die middag óók groentjes had gegeten. Dus kreeg hij als beloning 2 groene nootjes, en na het eten opnieuw want hij at ook toen een klein schepje groenten.
En zo ging het de hele week door.
Dit weekend kon ik hem zelfs een rauwe, niet te dikke, wortel geven, en ook die werd voor de tv opgepeuzeld. Zónder nootjes-beloning!

Misschien hebben we eindelijk het juiste tegengewicht gevonden, misschien was hij gewoon klaar om groentjes te eten... In ieder geval is het weer een tijdelijke "zorg" minder.

Afkijken

2011-07-11T10:25:00.001+02:00

Je mag nog zoveel moeite doen om koekjes en suikerhoudende drankjes te vermijden, zodra je kind in contact komt met andere kinderen, zien ze dingen die ze ook willen.

Zo ook met Liam die van de buurkindjes ziet dat ze zo mooi gekleurde dingen drinken en koekjes met veel chocola eten.
In het begin ging ik erin mee. Ik kocht hem ook drankjes in geweldige kleurtjes en dacht dat het wel binnen de perken zou blijven als hij dat enkel zou drinken als hij het van de andere kindjes zou zien. Maar het goede weer bleef maar aanhouden (in april en mei) en Liam had al snel de link gelegd tussen "garage" en "appelsieneke" (zijn suikerdrankje). En aangezien we elke dag 2 keer in die garage komen, gingen de appelsienekes er vlot door!

Ik besloot het over een andere boeg te gooien. Ik kocht fruit en echte appelsapjes. Als we buiten gingen spelen, zorgde ik dat er stukjes appel en banaan voor het grijpen lagen in een potje waar de kindjes aankonden. Bij voorkeur gaf ik water om te drinken en uitzonderlijk een appelsapje, waar ik dan een bal of ster op tekende om aan te duiden van welk kindje het was.

Ondertussen moet ik nog maar met Liam buiten komen om te spelen, of het jongste buurmeisje vraagt al naar banaan of appel.

Het moeten niet altijd de slechte dingen zijn die ze overnemen van elkaar :-)

Infrastructuur

2011-07-08T16:23:00.001+02:00

Ik had wat thee over mijn toetsenbord gemorst, en liet het liever een dag drogen voor ik daar verder op zou werken.

Dus ik ging bij de bevoegde afdeling vragen of ze nog een toetsenbord hadden dat ik in tussentijd kon gebruiken.

"Een nieuw of een kapot?", vroegen die mannen aan mij.

Een nieuw of een kapót?? Wat zou ik in godsnaam met een kapót toetsenbord moeten doen?

Allé, serieus!

Groot bedje slapen

2011-07-04T14:21:00.001+02:00

Het begon allemaal in Disneyland Parijs...
Ik had het plan opgevat om in de namiddag al naar het hotel te gaan en Liam zijn dutje daar te laten doen, zodat hij 's avonds niet te oververmoeid (en dus superambetant) zou zijn.
Op de kamer aangekomen, bleek er nog geen babybedje te staan. Omdat ik verwachtte dat dat toch wel een paar uur zou duren voor roomservice dat zou brengen, liet ik Liam alvast in het grote bed liggen. Hij was meteen verkocht, dat was zíjn bedje!
Toen het babybedje 10 minuten later al gebracht werd, wou hij er dus totaal niet van weten.
Na een uur wroeten in het grote bed, besloten we dat het zijn dutje niet zou lukken en gingen we terug op stap. En een half uur later lag hij te slapen in de buggy :-)

's Avonds was het een heel gevecht om hem toch in zijn babybedje te krijgen, maar verder is Disneyland heel goed meegevallen.

Terug thuis bleef hij het grote bed van mama en papa veel interessanter vinden dan zijn eigen bedje, dus besloten wij maar dat het tijd werd voor zijn eigen grote bedje.

En hij is er zo fier op!
Het is nog zoeken in welke richting hij gaat liggen, maar dat maakt eigenlijk niet uit, want hij kruipt 's nachts in alle hoeken van zijn bed. Meestal ligt hij dwars, en dan past hij er eigenlijk nog in!
Vannacht lag hij zelfs even op de grond, gelukkig lag er een matrasje om de val te verzachten. En 's morgens blijft hij nog altijd in zijn bed tot ik hem eruit ga halen.

Maar dat laatste zal waarschijnlijk niet blijven duren :-)

Evaluatie

2011-05-13T09:04:00.000+02:00

Op gezette tijden wordt Liam geëvalueerd in de creche: 1 jaar, 18 maand, 2 jaar...
Dat betekent dat er in zijn heen-en-weer-mapje een papier zit waarop voor een heleboel zaken staat aangeduid of het Liam het al kan/doet of nog niet.

Dat gaat meestal over de simpelste dingen, en de verwachtingen liggen volgens mij vaak dichter bij het laagste niveau dan bij het gemiddelde. Vind ik wel een goede aanpak, want zo heb je altijd een goed gevoel over je kind :-)
(Tenzij hij echt een ontwikkelingsachterstand heeft ergens, en dan is het waarschijnlijk ook belangrijk dat je er iets aan doet...)

Liam kan dus bijvoorbeeld al vlot stappen en van richting veranderen, 4 blokken stapelen, op een kinderstoeltje gaan zitten, vormpjes in het juiste gat steken, speelgoed herkennen (zoeken) in de speelgoedbak...
En bij sommige dingen staat er wat extra commentaar. Zo "moet" hij in een boekje dingen kunnen herkennen, maar Liam kan ze zelfs benoemen én het bijpassende geluidje maken -> flink!
Of bij de test of hij de rechte lijn van de verzorgster kon natekenen, tekende Liam meteen 2 lijnen na.
En hij kan zich verstaanbaar maken met gebaren, én met woorden.

De algemene conclusie luidde als volgt:
"Liam is een flinke peuter, tof in de omgang en heel pienter. Een lief en gevoelig kereltje dat zich echter niet zal laten doen en voor zichzelf opkomt als hij dat nodig acht. BRAVO!"

In zijn dagelijkse commentaren stond dan weer dat hij soms zonder aanleiding andere kindjes slaat of aan de haren trekt. Hij acht het blijkbaar iets te vaak nodig om voor zichzelf op te komen ;-)

Miam vee jaar he

2011-05-13T08:03:00.000+02:00

Jaja, Liam is twee jaar geworden!

Een dagje "drillen" en hij vertelt het aan iedereen die het (niet) wil horen: "Miam vee jaar he".

Hij kreeg een springkasteel van zijn meter. Een vergiftigd geschenk, vonden wij in de eerste plaats, want de buren hebben al een trampoline in de tuin staan waar iedereen op mag springen. Veel meerwaarde kon een springkasteel dan toch niet meer bieden.
En toen hij er 10 seconden opzat wou hij er al terug af. Hij was al bang van het ding.

Maar toen kwamen de buurkindjes aangelopen, superenthousiast over Liams kado. En na 2 minuten observeren ging Liam toch meespringen en had hij de tijd van zijn leven.

Papa had iets minder de tijd van zijn leven toen hij het springkasteel 's avonds terug moest opplooien ;-)

Liam pakte vlot de andere kadootjes uit, behalve 1 kadootje waar hij niet van moest weten. Uiteindelijk hebben we het zelf uitgepakt en toen wou hij er toch wel graag mee spelen.

Toen de taart kwam mocht zijn kroon ook op en blies hij vlot de kaarsjes uit. En nog eens, en nog eens, en nóg eens.

Hiephiephiep, hoeraaa!

Goedgekeurd

2011-05-06T10:56:00.001+02:00

Naar aanleiding van zijn bijna-2-jaar zijnde, mocht Liam nog eens naar Kind & Gezin.

Hij weende heel even toen hij werd uitgekleed en op de weegschaal moest gaan zitten, maar in de meetbak ging het al veel beter. En nadat hij pipi had mogen doen op het kleine wc'tje, kwam hij helemaal los.
Toen we vertrokken riep zelfs met zijn luidste stem "Dadaa" naar de 2 vrouwen die daar als vrijwilliger babies meten en wegen.

Hij is nu 93cm groot, en weegt 13kg280. Hij volgt nog steeds mooi zijn groeicurve, dus dat is prima.

Over een paar maand mag hij nog één keer naar Kind & gezin, en daarna worden die bezoekjes vervangen door het medisch onderzoek op school.

Op schóól, zeg!

Konijntje - Liam: 2-0

2011-05-02T10:39:00.000+02:00

Liam speelt graag buiten. Zo graag dat hij nooit binnen wil komen.
En omdat ik het zo beu was elke keer een krijsende koter de trap op te sleuren die daarna nog een half uur bleef wenen dat hij wil "buiten pelen", zocht ik naar een constructieve oplossing.

Ik navolging van de kookwekker om slaaptijd aan te kondigen, kreeg hij een zandloperhorloge. Je kan dan instellen hoe lang hij nog mag buitenspelen, en als al het zand door de (digitale) zandloper is gelopen, dan piept het horloge en verschijnt mama-konijntje op het scherm om hem naar binnen te wenken.

Dag 1: ik stelde de tijd in op een half uur (nadat hij al een uur aan het spelen was), en deed het horloge rond zijn pols. Wonder boven wonder mocht het al aanblijven!!
Al zijn vriendjes superjaloers, de mama's erg geïnteresseerd.
20 minuten later was hij zijn horloge al beu en moest het uit. "Ok, maar je moet nog steeds binnen als het konijntje piept hoor!", riep ik hem nog achterna.
Toen het uiteindelijk afliep en ik hem ging tonen dat het konijntje piepte, negeerde hij mij eigenlijk compleet. "Lap, dat gaat hier niet werken", dacht ik.
Ik ruimde het speelgoed op, toonde opnieuw zijn horloge, en pakte hem gewoon op. Samen riepen we "dada" naar alle kindjes, en in alle rust en stilte (!!) gingen wij naar binnen!
1-0 voor het konijntje!

Dag 2: verliep eigenlijk grotendeels hetzelfde. Hij hield het horloge niet aan tot het afliep, maar toen het konijntje kwam piepen, riep hij "dada iedereen" alsof zijn leven er vanaf hing en ging mee naar binnen!
2-0 voor het konijntje!

Ik vermoed dat er nog een moeilijke periode gaat komen eens het nieuwe eraf is, maar voorlopig vind ik het de beste uitvinding ooit :-)

Fietsje nee he

2011-04-28T08:33:00.002+02:00

Lang geleden kwam ik op internet toevallig een loopfietsje tegen en ik was direct overtuigd van de voordelen. Liam moest en zou een loopfietsje krijgen zodra hij er groot genoeg voor was: zijn 2de verjaardag.

Aangezien er veel verschillende maten zijn in die fietsjes (die allemaal luttele cm verschillen, maar op zijn leeftijd is een cm veel), wou ik Liam meenemen naar de fietsenwinkel zodat hij kon "passen".

Vorige week haalde ik Liam dus 's avonds op in de creche en vertelde dat we naar de winkel gingen om een fietsje te kopen.
"Buiten spelen", antwoordde hij.
"Jaja, je mag buiten spelen, maar eerst gaan we een fietsje kopen."
"Fietsje nee, buiten spelen!", herhaalde hij keer op keer.
Ik bleef toch volhouden en reed naar de fietsenwinkel. Toen ik hem in de etalage de fietsjes aanwees en vroeg of ze mooi waren, draaide hij eindelijk een beetje bij. "Wil je zo een fietsje?", vroeg ik. Ja, dat wou hij wel.

We gingen de winkel binnen en ik liet hem kiezen uit 4 kleuren, al wetend dat hij toch voor de blauwe zou gaan.
Ik vroeg aan de winkelbediende of hij zo'n fietsje eens mocht passen. Ze zet de groene fiets voor Liam neer, en terwijl ik hem oppak om hem erop te zetten, begint hij te roepen dat hij helemaal niet de groene wilt!
We hadden gelukkig al snel door dat het fietsje wel paste, en ik kon hem troosten door te zeggen dat de mevrouw nu de blauwe fiets zou gaan halen, dat we niet de groene gingen nemen.

Een kwartier later prevelde hij in de auto nog: "Groene nee, blauwe he"
En toen we de fiets thuis aan papa toonden: "Groene nee he, blauwe!"

Toen ik hem gisteren (een dikke week na de aankoop van zijn fiets) in de creche ging halen, vroeg hij opnieuw of hij buiten mocht spelen. Natuurlijk mocht hij buiten spelen.
"Fietsje nee he, buiten spelen he"
Nee, deze keer moesten we geen fietsje meer gaan kopen :-)

Liam op het potje (2)

2011-04-26T14:11:00.001+02:00

Ik kan er eigenlijk vrij kort over zijn: Liam doet dat geweldig!

De eerste dag in de creche had hij geen enkel ongelukje, de volgende dagen af en toe.

Om bewust ook kaka in het potje te doen, had hij nog een klein extra duwtje nodig van een boekje waarin het muisje ook kaka op het potje deed. Daarna was hij helemaal vertrokken.

En dan denk je: eindelijk van de last af om overal pampers mee naartoe te zeulen... nu moet ik zien dat ik altijd en overal een potje bij de hand heb en voor de zekerheid toch ook een extra onderbroekje, broek en kousen.

Pampers waren eigenlijk nog gemakkelijk ;-)

Liam op het potje

2011-04-18T08:21:00.001+02:00

Sinds zaterdag doet Liam onderbroekjes aan ipv pampers.
De eerste dag had ik dubbel zoveel natte broekjes als plasjes in het potje.
De tweede dag kwam hij altijd flink zeggen dat hij pipi moest doen, en had hij geen enkel nat broekje!
Tijdens het bezoek aan oma en opa kreeg hij wel een pamper aan, want ik wou oma haar tapijten niet ruïneren. Maar de rest van de dag geen enkel ongelukje!!
Ik moet er wel bijzeggen dat hij nogal gehecht is aan de beloning die hij krijgt.
De eerste 2 keer dat hij op het potje ging, kreeg hij namelijk een chocolaatje. Toen hij iets later al een koekje ophad en er nog 1 wou, en alweer 2 of 3 broekjes had natgemaakt, zei ik dat hij een koekje kreeg als hij pipi op het potje had gedaan.
En nu gaat hij spontaan op het potje zitten als hij een koekje krijgt. Zelfs als hij het koekje zomaar krijgt. En zelfs als hij het koekje krijgt omdat hij net pipi in het potje hééft gedaan :-)
Ik ben echt benieuwd hoe hij het in de creche gaat doen, op het kleine wc'tje...

Mama moet werken

2011-04-15T09:44:00.001+02:00

Sommige dagen wil Liam niet naar de creche gaan, meestal zo de tweede helft van de week. Vaak gaat dat wel over als hij de verzorgster ziet, of de kindjes, of de visjes.
Deze week had hij echter 1 dagje dat ik hem echt wenend moest achterlaten. Hij wou toen ook niet naar de visjes gaan kijken, wou niet zelf stappen, wou echt niet. Maar niks aan te doen, want ik kon hem toch niet terug meenemen he.
's Avonds vertelde ik aan de verzorgster dat hij 's morgens geweend had (die verzorgsters werken ofwel 's morgens ofwel 's avonds, maar nooit de hele dag. Logisch ook, de creche is 11u lang open).

De volgende dag zei Liam in de auto opnieuw dat hij niet naar de creche wou. Ik vertelde dat het echt niet anders kon want dat mama moest gaan werken en hij dan bij de kindjes moest gaan spelen. Na de 10de keer begon hij mijn uitleg toch wat over te nemen. In de creche vroeg de verzorgster (van de avond ervoor) of hij vandaag wel graag kwam. Ze nam vervolgens feilloos mijn mama-moet-werken verhaal over en vertelde uitgebreid dat mama centjes moest gaan verdienen. En zo kon ik Liam toch terug niet-wenend achterlaten.

De volgende dag zei Liam onderweg al: "mama wrekke, Miam creche he? Ja he?". En hij ging weer even vlot als anders naar de speelzaal.

Binnenspeeltuin

2011-04-04T11:28:00.001+02:00

Na een test-dagje bij mijn vriendin en het besef dat er ook glijbanen van 50 euro zijn, besloten wij toch om voor Liam zijn verjaardag ook een glijbaantje te kopen.

Zijn verjaardag is pas volgende maand maar wegens groot uitgroei-gehalte van een glijbaan, vond ik dat we die dan maar beter zo snel mogelijk kochten zodat Liam er het maximum kon uithalen.

Zo gezegd, zo gedaan, en hoewel het al de hele week mooi weer was, regende het toch wel net op de avond dat papa thuiskwam met de schuifaf terwijl ik nog onderweg was met Liam van de creche.

Geen nood, papa zette de glijbaan gewoon binnen in elkaar. We hadden net de meubels nog eens van plaats veranderd en opnieuw een zee van ruimte ontdekt in de living, die glijbaan kon daar perfect bij. Voor een dagje ofzo...

Liam was in zijn nopjes. Hij ging meteen de glijbaan uitproberen. Op zijn poep. En op zijn buik. En Poes moest er ook op (pluchen poes welteverstaan, Itsie gelukkig niet), en beer, en Kaatje en Kamiel. En allemaal moesten ze eerst mooi langs de trapjes omhoog.
Zo speelde hij het hele weekend. Telkens onderhandelde hij met ons of hij op zijn buik of poep zou gaan. "Buik?", vroeg hij dan, met zijn hoofdje schuin. "Poep nee he, buik!"

En hoewel het ondertussen al een paar dagen opnieuw mooi weer is geweest, laten wij de glijbaan voorlopig toch nog even in de living staan. Hij speelt er zo mooi mee :-)

Pas wakker

2011-04-04T08:17:00.001+02:00

"Mama soete saape?"
Hmm? Mama slapen?

Hij moest het ongeveer 10 keer herhalen voor ik het begreep, maar hij vroeg warempel of ik goed geslapen had!

Buiten spelen

2011-03-24T14:14:00.001+01:00

Toen het eerste lentezonnetje vorige week verscheen, ging ik met Liam eens buiten spelen. Maar zijn zandbakje stond niet nog buiten en de buurkindjes waren niet buiten, dus het viel eigenlijk nogal tegen.

Ik begon dus het internet af te schuimen naar buitenspeelgoed om het voor hem wat aangenamer te maken buiten. Maar op veel meer dan zand- en waterspelletjes kwam ik niet uit. En aangezien ik verwacht dat het goede weer snel zal omslaan vind ik het nog te vroeg om zijn zandbakschelp al buiten te zetten, en voor waterspelletjes is het nog te koud.
En de glijbanen van tegenwoordig zijn ook niet goedkoop meer!

Tot gisteren de buurkindjes wel buiten waren en met stoepkrijt een fietsparkours op de oprit aan het uittekenen waren. Liam was direct enthousiast: "kleuren!!" en "mooi he".

Dus ging papa maar snel een emmertje stoepkrijt van 5 euro kopen. Gaat waarschijnlijk evenveel gebruikt worden als een glijbaan van 200 euro!

Melk van de koe? Nee! Melk van Liam!

2011-03-23T08:04:00.002+01:00

In een ideale wereld drinken kindjes vanaf 2 jaar niet meer van de fles.
Slecht voor de tandjes zogezegd.

Nu ben ik eerder van mening dat het belangrijker is dat hij zo lang mogelijk zijn melk blijft drinken, dan dat die 10 minuten per dag aan de fles hangen zo schadelijk kunnen zijn voor zijn tanden.

En toch vroeg ik mij af en toe af of ik een poging zou wagen om zijn melk in een beker te geven. En wanneer ik daar dan mee zou beginnen, en hoe streng ik erin zou zijn, en...

Tot Liam gisterenavond vroeg om zijn flesje melk ópen te doen. Meneer ging wel zelf de fles-zonder-tut als beker gebruiken.

Sommige dingen lossen zichzelf op?

Liam als Kamiel

2011-03-21T13:41:00.003+01:00

Liams eerste gezelschapsspel

2011-03-21T13:41:00.001+01:00

Aangezien Liam toch wel goed weg is met de kleuren, wou ik eens zien of hij het concept "dobbelsteen" en "om de beurt" al zou begrijpen. De basisprincipes voor gezelschapsspelletjes als het ware.

Dus ik kocht het spel "Mijn eerste boomgaard". Het idee is dat je 4 soorten (houten) fruit hebt in 4 kleuren, en een raaf. Als je met de dobbelsteen een kleur gooit, moet je 1 fruitje van de juiste kleur "plukken" (in de doos leggen). Als je de raaf gooit, moet de vogel 1 vakje (van de 4) vooruit gezet worden. Als alle fruitjes in de doos geraken voor de raaf op het 4de vakje geraakt, zijn alle spelers gewonnen. Anders is de raaf gewonnen.

Ik ging dus met Liam aan zijn tafeltje zitten, stalde de fruitjes uit en liet hem met de dobbelsteen gooien. De eerste worp ging goed, maar ipv 1 fruitje, wou hij al meteen "Nogs?" een fruitje wegleggen. Ik zei dat het niet mocht, dat we eerst nog eens gingen gooien. Maar omdat hij telkens maar 1 fruitje mocht wegleggen, had hij er na 3 beurten al meteen geen zin meer in.

Enkele dagen later probeerde ik hetzelfde opnieuw, met hetzelfde resultaat.

Uiteindelijk besloot ik de fruitjes op de grond te leggen, en hem met de dobbelsteen op de grond te laten gooien, misschien vond hij dat wel leuker. Toen hij na zijn eerste keer gooien en 1 fruitje wegleggen nog steeds vroeg of hij "Nogs?" een fruitje mocht wegleggen, zei ik maar dat het mocht.
En vervolgens ging hij alle fruitjes kleur per kleur allemaal in de doos leggen, iedere keer vragend of hij er nog eentje mocht pakken.

En toen alle fruitjes in de doos lagen, wou hij nóg eens spelen, en nóg eens. Telkens 1 keer met de dobbelsteen gooiend om te bepalen met welke kleur hij moest beginnen.
Hij is waarschijnlijk nog niet echt klaar om met een beurtrol te leren spelen, maar hij heeft fantasie genoeg om er zijn eigen spel van te maken.

Koud

2011-03-03T07:58:00.001+01:00

"Brrr, berekoud!", zei ik terwijl ik richting creche stapte, met Liam op de arm.

En Liam nam de kap van mijn jas en trok die over mijn hoofd :-)

Badkamerperikelen

2011-02-23T08:31:00.001+01:00

Sinds een week of 2 wou Liam niet meer in bad. Hij krijste, hield zijn benen ingetrokken en klampte zich hardnekkig aan mij vast als ik hem erin wou zetten.

Een ander "probleem" was dat hij nog steeds zijn tandjes niet poetste. Het was gewoon nooit een onderdeel geworden van ons avondritueel. Alle voorgaande pogingen werden na een paar dagen door mij weer vergeten en ineens was het weer een paar weken geleden dat hij of ik zijn tandjes hadden gepoetst.

Beide problemen ging ik eens oplossen door er een pluchen beest bij te halen. Hoewel hij nooit (of nog niet) echt gehecht is geraakt aan één vaste knuffel, speelt hij er wel graag mee. Ze mogen dan mee eten, of in zijn zeteltje zitten, kousen aandoen...

Dus ik dacht de tandjes van een knuffel te poetsen in de hoop dat Liam dat dan ging nadoen.
En ja hoor, hij ging vlot de tandjes van krokodil (de enige knuffel met een grote bek en "echte" tanden) poetsen, maar niet die van hem. En als ik vroeg of mama ook eens mocht, dan ging hij mijn tanden poetsen ipv ik die van hem.

Het badritueel verliep een beetje hetzelfde: beer mocht in bad en Liam wou beer wel wassen, maar hij moest daarvoor niet noodzakelijk zelf in bad zitten, hij kon dat ook vanaf de badrand.

Vervolgens probeerde ik dan maar de iets directere aanpak: ik ging zelf in bad zitten en nam hem erbij, lichtjes tegenpruttelend. Maar met mama erbij was het helemaal niet zo eng, en al snel ging hij beer en alle eendjes en visjes in het bad ook wassen.
Na een tijdje kon ik er zelfs uitgaan en bleef hij nog wat zitten.

En 's avonds ging zijn opstapje mee naar de badkamer. Hij mocht erop staan en kreeg zijn bekertje water. Ik forceerde gedurende 2 seconden de tandenborstel op zijn voorste tandjes, applaudisseerde enthousiast en riep hoe geweldig flink hij wel niet was... en Liam deed lachend zijn mondje open om nog meer te poetsen!

Sindsdien gaat Liam vrolijk mee als ik zijn opstapje onder de arm neem.
Net zoals hij entousiast naar zijn bed loopt als zijn kookwekkertje 2 minuten later afloopt.

Op naar het volgende project: groenten eten...

Verhaaltjes puzzelen

2011-02-23T07:52:00.002+01:00

"Patty... mooois..."
"Vind je Patsy mooi?" *verbaasd over het feit dat hij daar al een mening over zou hebben*
"... Maak!"
"Aahh, heeft Patsy iets moois gemaakt?"
"Ja!... Annnnn..."
"Heeft Ann ook iets moois gemaakt?"
"Ja"
"Heeft Liam ook iets moois gemaakt?"
"Patty!"
"Juist ja, Patsy heeft iets moois gemaakt..."

"Papa.... Bad!"
"Papa zit niet in bad hoor, papa is in de keuken."
"Nee! Papa bad!"
"Okok, als jij het zegt, papa zit in bad."
"Ja!... Papa toel!"
"Zit papa nu op de stoel?"
"Papa bad..."

"Wil je een boterham?"
"Ja, papram!"
*geeft boterham*
"Nee, papram vesss!"
"Moet de boterham weg?" *neemt boterham terug aan*
"vesss!"
"Jaja, de boterham is weg..."
"Vesss.... vesss... papram vesss"
En half uur later pas bedenk ik wat hij nog zou kunnen willen zeggen:
"Wil je vléés op je boterham?"
"Jaa, vesss!!"
"Maar ik heb geen boterham met vlees, alleen met choco..."
*bleit!*

Jaja, Liam vertelt een hele hoop als we 's avonds van de creche naar huis rijden, maar 't is niet altijd gemakkelijk om zijn verhaal te volgen.
Gelukkig blijft hij zijn "zinnetjes" wel herhalen tot ik de juiste vertaling gevonden heb, en bevestigt hij ook enthousiast als ik het juist heb.
En soms is het bijna zielig hoe hij een woordje blijft herhalen en ik pas 3 dagen later begrijp wat hij bedoelt :-)

Appels en visjes

2011-02-14T09:33:00.003+01:00

Ik doe alle moeite van de wereld om 's morgens op tijd te vertrekken, Liam zo vroeg mogelijk af te zetten in de creche, zodat ik niet teveel verkeer heb onderweg, op tijd kan beginnen werken, op tijd kan stoppen en Liam dus zo vroeg mogelijk terug kan gaan halen in de creche.

Meestal ben ik daar tussen kwart voor 5 en 5 uur.
Maar dat is ook het tijdstip dat de overgebleven kindjes nog een appeltje krijgen, en als het appeltje op is gaan ze gezamelijk naar de baby-speelzaal. En onderweg naar de babyspeelzaal, stoppen ze allemaal even bij het aquarium-met-3-visjes en krijgen de visjes eten.

Thuis eet Liam helemaal geen appel, maar in de creche staat hij erop dat hij zijn appeltje heeft gehad. Zo had hij onlangs al bijna zijn jas aan, toen de verzorgster ineens voor de andere kindjes aankondigde dat ze appel gingen eten. En jawel, Liam moest erbij zijn, en ik kon op een stoeltje naast hem wachten tot zijn appeltje op was.
En vervolgens gingen ze naar de visjes, en Liam ging voorop naar de visjes. En pas dáárna konden we naar huis!

Eén dag had hij cornflakes ipv appel gekregen, en toen heeft hij de hele avond naar zijn appel gevraagd. En tja, ik heb geen appels (meer) in huis, want hij eet ze toch niet.

Of een andere keer waren we al aan de deur toen hij achter ons hoorde dat de andere kindjes naar de visjes gingen. De deur viel net in het slot dus ik kon niet meer terug, en de hele weg naar huis heeft hij geweend omdat hij de visjes niet meer had gezien.

Ik ben dus al iets minder gehaast om daar 's avonds voor 5 uur te zijn :-)

Maar vanmorgen kon ik de visjes in mijn voordeel gebruiken.
Zoals gewoonlijk was hij niet gehaast om naar de creche te vertrekken. Zijn chocola was al gesmolten in zijn handje, zonder resultaat, en zelfs de belofte dat zijn nieuwe(*) beer mee mocht, hielp niet.
En toen wees hij naar de visjes op tv (jaja, hij kijkt 's morgens tv, dan ben ik meer op mijn gemak om mezelf klaar te maken), en ik bedacht: "Liam, gaan we naar de visjes in de creche?", en zijn jas ging ineens weer vlot aan.

(*) Nieuw als in "nieuw ontdekt door Liam", want dat beest staat al bijna 2 jaar op zijn kamer, en net toen ik er een paar wou verhuizen naar boven om wat plaats vrij te maken, besloot hij dat hij díe beer toch wel héél graag zag...

De omkooptechniek

2011-02-08T08:20:00.002+01:00

De ene dag denk je dat je dé oplossing gevonden hebt, de volgende dag is Liam alweer wat slimmer geworden en moet je weer iets nieuw bedenken.

Daar stond ik dus in de gang met al het speelgoed dat je maar kan bedenken in de zak, klaar om naar de creche te vertrekken, maar Liam vertikte het alweer om zijn jas aan te doen. En bijgevolg dus ook om mee te gaan.
Zijn jas werd dan maar tegen zijn zin aangedaan, maar plezant is dat niet: een koter die zijn arm niet in de juiste richting wil buigen, zichzelf helemaal laat hangen op de grond, en dat alles vergezeld van een oorverdovend gekrijs.

Uiteindelijk bedacht ik dat hij die week in de creche over "ziek zijn" ging leren, en dat ik daarvoor 2 medicijnspuitjes had klaargelegd die hij mocht meenemen.
Toen ik dus vertelde dat hij die aan zijn lievelingsverzorgster mocht geven, ging hij ineens wel mee als een engeltje.

De volgende dag ging ik dus die tactiek van in het begin toepassen: "Ga je mee Liam? Spuitjes geven aan Julleke (de klaspop)?" Liam ging heel enthousiast mee naar de gang. En daar ontdekte hij iets anders en hij was op slag vergeten dat we naar Julleke gingen en waarom. Dus ik begon opnieuw aan mijn verhaaltje, maar deze keer had hij al veel minder interesse. Dit ging duidelijk niet echt werken...

En toen bedacht ik een veel genialer plan:
"Liam, als je je jas aandoet krijg je chocolade..."
"Koekala!", en zijn armpje was al uitgestrekt om zijn jas aan te doen.
En met de chocola in de hand gingen wij vrolijk naar de creche!

Kapot

2011-01-26T08:28:00.001+01:00

Liam is nogal onder de indruk van dingen die "kapot" zijn.
Niet dat hij het erg vindt (of toch niet in de meeste gevallen), maar hij blijft wel tot in het oneindige herhalen dat de dingen kapot zijn. Laat ik een voorbeeldje geven...

U herinnert zich nog zijn puzzelboekje. Dat ding moest elke dag mee naar de creche. Onvermijdelijk kreeg ik het puzzelboekje op een avond terug met 1 kapot puzzelstukje. Het geheel past nog, maar er is een stukje van de tekening verdwenen. Ik probeer hiervan gebruik te maken door hem een wijze les te leren: als je dingen meeneemt naar de creche, gaan andere kindjes er ook mee spelen en dan kan het kapot gaan...
"Kapooo", was wat Liam ervan onthield.
"Kapooo... kapooo... Manon!" (Manon is een kindje/vriendinnetje in de creche)
"Manon? Heeft Manon de puzzel kapot gemaakt?" (helemaal niet verwijtend bedoeld, gewoon een poging om te begrijpen wat hij zegt)
"Manon! Kapooo!"
En sindsdien, elke keer hij de puzzel ziet: "Manon!"
En elke keer hij Manon hoort: "Kapooo!"
En misschien heeft Manon er zelfs helemaal niks mee te maken, misschien heb ik hem op dat idee gebracht door hem verkeerd te begrijpen :-)

Een ander voorbeeldje:
Hij is dol van een paar clowns op tv, en we hebben daar ook een boekje van. Nu was er onlangs een aflevering waarin 1 van de clowns een vaas laat vallen. U raadt het al: "kapooo!".
Wij nemen die dingen op, dus hij heeft die aflevering ondertussen al ontelbaar keer gezien.
En een paar dagen geleden was hij in zijn boekje van die clowns aan het kijken, en bij 1 clown wees hij altijd "kapooo!". Maar die clown, of het boekje, zag er niet kapot uit, dus ik zei dat het helemaal niet kapot was. Maar Liam bleef bij zijn standpunt.
Tot ik uiteindelijk ook de link legde: jaha, da's de clown die de vaas laat vallen!

Een boterham of koek waar hij een stukje heeft afgebeten is ook altijd kapot, maar we zijn ondertussen al zo ver dat hij de kapotte boterham of koek toch wel verder wil opeten. Er zijn tijden geweest dat hij de koek dan doodleuk in de vuilbak ging gooien en een nieuwe vroeg.

Wikken en wegen

2011-01-21T15:35:00.001+01:00

De 4-stukken-puzzels uit zijn boekje kan hij ondertussen maken, dat stadium is hij weer gepasseerd.

Deze week herontdekt hij zijn "oud" speelgoed.
De avond thuis is maar kort voor Liam. Hij moet er 's morgens vroeg uit (iets na 6u), dus proberen we hem 's avonds er ook niet te laat in te steken (streefdoel: 19u). Maar als het verkeer wat tegenzit, dan ben ik pas om 18u met hem thuis. En dan moeten wij nog eten, Liam nog melk drinken en zijn pijama aandoen.
En dat allemaal nádat hij zijn tv-figuurtjes heeft gezien: Kaatje, Bumba, Dobus... en soms nog Mickey Mouse.
Als wij dan de tv uitzetten en zeggen dat het bijna slaaptijd is, dan ziet hij ineens zijn speelgoedjes staan. En dan wil hij nog met zijn blokken spelen, en met de auto's, en met de bal, en kleuren, en en en...
En zelfs als hij in de living uitgespeeld is en braaf mee naar zijn kamer gaat om te gaan slapen... ziet hij in zijn slaapkamer ook speelgoed staan (waar hij maanden niet naar om heeft gekeken) en wil daar graag absoluut nu direct mee spelen!

Hetzelfde kan zich 's morgens voordoen. Nu zijn de ochtenden nogal strak gepland bij ons wegens te veel file als we niet op tijd de deur uitzijn. Sinds kort vertrekken wij dus elke dag met een goedgevulde herbruikbare zak van de delhaize vol spullen die Liam op het laatste moment echt niet wil achterlaten.
Van zodra hij in de auto zit, kijkt hij niet meer om naar die speelgoedjes hoor. Die blijven letterlijk de hele dag gewoon in die zak zitten, tot we terug thuis zijn. Maar als hij ze niet zou mogen meenemen, zou hij enkel onder dwang en met veel kabaal vertrekken.

"Dat zou bij mij nie waar zijn!", riep mijn zwangere vriendin.
"Jaja, wacht maar over een jaar...", antwoordden 3 andere vriendinnen-met-peuters en ikzelf in koor :-)

6 weken post-operatie

2011-01-14T11:19:00.001+01:00

Het gaat eigenlijk goed met de buik.
In dagdagelijkse omstandigheden merk ik er niks meer van. Als ik natuurlijk overal een beetje ga duwen, dan is er wel hier of daar een plekje dat daarop reageert. En de huid rondom het litteken voelt nog steeds wat verdoofd aan.

Ik pak Liam ondertussen al af en toe terug op, hoewel ik probeer van het aantal keer toch te blijven beperken. Zowieso is hij ondertussen wel groot genoeg om niet meer de hele dag gepakt te worden :-)

Ik kan zitten-liggen-staan zoals ik wil, zonder ergens last van te hebben. Wat vooral inhoudt dat ik terug op mijn buik kan slapen :-) Verder doe ik nog geen zware of sportieve activiteiten.

En mijn buik heeft ook terug normale proporties aangenomen, want zo vlak na de operatie zag ik eruit alsof ik terug 6 maand zwanger of pas bevallen was!

En het belangrijkste: de originele pijn, die heb ik effectief niet meer gevoeld!

Overzicht van Liams 20ste maand

2011-01-12T11:50:00.000+01:00

Het gaat ineens heel snel, Liam leert zóveel bij!

Ik zet hem 's morgens af in de creche en 's avonds kent hij alweer 2 nieuwe woordjes. Die ik daarom niet noodzakelijk begrijp, maar hij heeft ze toch wel weer opgepikt.

Hij concentreert zich nu ook duidelijk op bepaalde vaardigheden en kan daar dan 1 of 2 weken elke dag mee bezig zijn.
Vorige week was het puzzelen. Hij heeft een puzzelboekje waar 5 puzzels van telkens 4 stukken instaan. Dat boekje ligt al sinds zijn geboorte bij zijn andere boekjes, maar vorige week kwam hij daar ineens mee aangedragen. Eerst gewoon om in te kijken. Maar tijdens het bladeren vallen die puzzels daar natuurlijk uit, en dan moest mama ze terug maken. Ik probeerde vervolgens op elk stukje iets te vinden waaraan hij kon herkennen waar het stukje moest komen (oor van konijntje, laarsjes van konijnje, zon, bloem, paraplu...), en al snel kon hij perfect aanwijzen waar elk stukje moest komen.
Langzaamaan probeerde hij ook af en toe zelf een stukje ineen te steken, meermaals gevolgd door stukjes die door het huis vlogen uit frustratie.
Ondertussen is er één puzzeltje waar hij 3 van de 4 stukjes alleen kan maken als hij echt wil. En de interesse begint nu wat te minderen.
Maar dat puzzelboekje gaat wel nog steeds elke dag mee in bed en mee naar de creche!

Vóór het puzzelboekje was hij heel hard bezig met woordjes. Toen deed hij niet liever dan in boekjes alles aanwijzen en luisteren naar het bijhorende woord, proberen uitspreken en dan eeuwig blijven herhalen. Hij heeft zelfs kaartjes met "mijn 100 eerste woordjes", die toen mee in bed en naar de oppas moesten. En dan moest ik die 1 voor 1 voorhouden en dan zei hij het bijpassende woordje, en regelmatig stak ik er een paar nieuwe bij die hij dan bijleerde.
Ondertussen heeft hij de spelregels veranderd: hij zegt een woordje en ik moet het bijhorende kaartje zoeken. Niet zo simpel met 50 kaartjes!

Toen de woordjes in een bepaald boekje op waren, besloot papa hem kleuren te leren: paars en oranje.
Hij had die avond toevallig zijn paarse pijama aan, en papa vergeleek het paarse kleurpotlood met zijn paarse broek. Paars.
Ik dacht dat het daarvoor nog te vroeg zou zijn, maar de ochtend erop speelde Liam met de kleurpotloden en hield onmiddellijk het paarse potlood tegen zijn paarse broek! Zou hij nu gewoon denken dat "paars" staat voor "broek"?
Later speelden we met mozaïekjes (kleine blokjes/pinnetjes die je op een rooster kan pinnen en zo figuurtjes vormen), en aangezien elk blokje "blok" noemt, begon ik ze ook maar met hun kleur te benoemen.
Ondertussen kent en hérkent hij heel vlot de kleuren paars, blauw, oranje en wit. Van rood en geel kan hij maar niet onthouden hoe het noemt.

Hij begrijpt ook heel veel:
"Mama kan je nu niet pakken, gaan we samen in de zetel zitten?", en Liam pakt mijn hand vast en we gaan samen naar de zetel.
"Papa komt je uit bed pakken, mama zal alvast beer-poes-kaatje-doek-puzzelboek meenemen. Nog even wachten he", en Liam wacht in stilte.
"Pak de kruk maar, dan kan je zelf op de grote stoel gaan zitten.", en Liam gaat zijn opstapje halen, mompelt ondertussen iets dat klinkt als "krk", zet het naast de stoel en klimt erop.
En de meest indrukwekkende: "Kan jij zelf in de auto gaan zitten?", en Liam zette zijn knietje in de deuropening, ging rechtstaan in de deuropening, zette zijn knietje op het stukje zetel naast zijn autostoel, kroop verder in zijn autostoel en draaide zich in de autostoel zodat hij goed zat! En het enige wat ik deed was achter hem klaarstaan om hem op te vangen als hij zou uitschuiven. Ondertussen wil hij zelfs niet meer dat ik nog zo dicht sta!

Als hij niet wil meewerken met iets, is het vaak gemakkelijker om hem met het juiste argument te overtuigen:
"Beer is heel moe, die wilt graag met jou gaan slapen. Ga jij mee slapen met beer?", en Liam gaat mooi slapen.
"Gaan we je pijama aandoen?", "Nee", "Maar het is de PAARSE pijama", "Paajs!", en Liam doet zijn pijama aan.
's Morgens kan dat wel wat tegen ons gebruikt worden: "Kleertjes aandoen?", wijst naar pijama, zegt "Paajs!" en weigert pijama uit te doen. En paarse t-shirts of broeken heeft hij niet :-( Paars wordt namelijk vaak gecombineerd met rose en hoort dus tot de meisjes-outfits... In zo'n gevallen, vooral op een doordeweekse dag waarop alles volgens een strak tijdschema moet gebeuren, wordt de pijama dan toch tegen zijn goesting uitgedaan en de kleertjes tegen zijn goesting aangedaan. En hoewel wij fysiek nog altijd de bovenhand hebben, kan hij toch wel heel gemeen elk stukje pijama hardnekkig vasthouden, op een onbewaakt moment terug zijn arm ín een juist uitgekregen pijamamouw wurmen, of uít een net aangekregen t-shirtmouw... Maar meestal geeft hij zijn protest na 1 kledingstuk wel op en prijzen wij daarna zijn medewerking de hemel in :-)

En als laatste wil ik u toch ook de opmerking van de creche niet onthouden:
"Is hij flink geweest vandaag?"
"Amaai nie! Liam is altijd heel flink. Waren alle kindjes maar zoals hij..."
*fier over zoon*

Twee weken post-operatie

2010-12-17T00:41:00.000+01:00

De tweede drainage mocht er vorige vrijdag uit, exact 1 week na de operatie.
De eerste drain werd er uitgehaald door een stagaire op de dag dat ik het ziekenhuis mocht verlaten. De stagaire deed dat t-e-r-g-e-n-d traag! Het draadje (waarmee de drain op zijn plaats wordt gehouden) doorsnijden terwijl het aan mijn vel trok, het draadje uit mijn vel halen waar het al een beetje vastgegroeid was, en dan de drain eruit trekken waar maar geen einde aan kwam en die ik in mijn hele buik over en weer voelde gaan. Horror!

Ik was dus op het ergste voorbereid toen de abdominaal chirurg het draadje van de tweede drain doorsneed. Terwijl ik nog wachtte op de trekkende pijn van het uithalen van dat draadje, had hij de hele drain al in zijn hand. Fluitje van een cent!

De rest van mijn herstel verloopt voorspoedig, alleen ben ik als de dood dat er iets gaat loskomen daarbinnen. Ik wil echt niet nog eens onder het mes en dit hele herstel terug van nul beginnen. Ik heb de laatste dagen echter een kriebelhoest en zou de hele dag kunnen hoesten. Ik probeer het zoveel mogelijk te beperken, want hoesten doe je met je hele buik. Niet zo tof als die buik pas heeft opengelegen. En ik hoop maar dat hoesten geen effect zal hebben op het herstel. Zolang ik geen pijn voel en de wonde mooi dicht blijft, zal alles wel in orde zijn. Toch?

Wat Liam betreft, die doet het echt uitstekend.
Mama hoort in de zetel te zitten onder het fleece dekentje. En als dat niet zo is, zal hij desnoods het dekentje tot in de keuken sleuren om mij duidelijk te maken dat ik daar hoor!
Aan de andere kant zal hij mij ook wel aan de hand de zetel uitsleuren als hij iets nodig heeft waar hij zelf niet aankan :-)
Hij vraagt niet meer om gepakt te worden. Hij wil wel af en toe op schoot zitten, maar laat zich dan mooi door iemand anders opheffen. Omkleden en in bed steken gaat beter als ik er niet naast sta te kijken, maar hij gaat toch maar mooi mee zonder mij en komt enthousiast teruggelopen als hij klaar is.

Hij leert woordjes bij de vleet (nog niet altijd even verstaanbaar, vooral niet als je geen idee hebt waar hij het over heeft) en legt superenthousiast verbanden tussen 2 dingen die hetzelfde zijn. Als hij een appel op tv ziet, moet hij stante pede een echte appel uit de keuken hebben zodat hij het volgende half uur die 2 kan staan vergelijken. Als hij ergens een beer ziet, moet hij onmiddellijk zijn eigen knuffelbeer erbij halen. En zo vond hij tussen het oud papier de verpakking van zijn nieuwe duplo bus en moest hij die toch wel meteen naast de echte bus gaan leggen. Ook hetzelfde zeg, wie had dat gedacht!

Zijn andere nieuwe obsessie is stickertjes plakken. Er zaten er onlangs bij de Libelle, en tijdens een dood moment vorig weekend besloot ik eens te zien of hij daar al iets mee kon doen. Sindsdien wil hij elke dag stickertjes plakken. Op een random moment begint hij dan enthousiast 'kikker' te roepen. De eerste dagen duurde het wel even voor ik doorhad wat hij bedoelde. Maar hij plakt als de beste en leert volop nieuwe woordjes van wat er op de stickertjes staat.

Verder kijkt ook wel graag tv. Hij kent al een hoop figuurtjes en kan heel geconcentreerd kijken.
In het begin was het altijd een drama als we de tv afzetten, maar we hebben nu ontdekt dat hij gewoon afscheid wil kunnen nemen. Dus als we zeggen: ''t is gedaan, dada Bumba!', dan zwaait hij flink naar Bumba en mag de tv uit. Als we echter de tv uitzetten terwijl hij even niet keek of weg was...
Dezelfde truk werkt ook als we vinden dat hij nu lang genoeg met de stofzuiger heeft gespeeld: 'dada stofzuiger!', en klaar.

Je moet maar weten wat er in dat kopje omgaat he...

Thuis

2010-12-08T07:32:00.000+01:00

Ja hoor, ik ben thuis!
Rond de middag kreeg ik al groen licht om te vertrekken, en moest ik enkel nog wachten tot Pluim gedaan had met werken zodat hij mij kon komen halen.

Onze zetels zijn zo zacht om in te zitten! En ons bed is ook een pak comfortabeler dan het ziekenhuisbed! En veel gemakkelijker om uit recht te komen dan een ziekenhuisbed dat net iets te hoog staat...

Liam werd iets later thuis gebracht door zijn oma en opa. Hij was niet echt uitbundig, maar bleef toch een tijdje naast mij zitten en kon er niet mee lachen als iemand anders hem nog wou pakken en in een andere zetel zetten ofzo. Hij had ook al snel mijn drainage-met-opvangflesje gezien, maar had na 1 keer al begrepen dat hij er niet aan mocht komen. De volgende keer dat hij in de buurt kwam, stak hij al zelf zijn vingertje in de lucht en bewoog het in een 'nee' :-)

Hij vraagt helemaal niet om opgepakt te worden, en liet zich 's avonds flink in bed leggen door oma terwijl ik er gewoon naast stond. Alsof hij begrijpt dat een mama-met-fles dat niet zal kunnen.

Home sweet home!

Dag 4 na operatie

2010-12-07T09:57:00.002+01:00

Ik zit nog steeds in het ziekenhuis, te wachten op de dokter die
hopelijk zal zeggen dat ik vandaag naar huis mag.

In mijn herinnering was mijn keizersnede veel minder erg dan deze
operatie. Natuurlijk verliep mijn keizersnede zonder compicaties en
was deze operatie toch iets complexer dan ze verwacht hadden.
Toen de chirurg donderdagavond kwam uitleggen wat hij ging doen, ging
hij maar een half uurtje werk hebben, en zou ik na 2 uur op recovery
al tegen 11 uur terug op mijn kamer zijn.
Toen ik dus de dag erop pas om 12 uur op mijn kamer was, terwijl ik
voor mijn gevoel slechts een half uur op recovery had gelegen, vroeg
ik mij meteen af wat er was 'misgelopen'.
Ik had ook een waterzak van 3 kg op mijn buik liggen, mijn buik deed
zeer en ook mijn rug kon die eentonige houding en het extra gewicht
niet aan. En tijdens de controlebezoekjes van de verpleegsters haalden
die telkens langs elke kant van mijn bed een flesje met vieze rode
vloeistof tevoorschijn en noteerden hoeveel daarin zat. Het drong nog
niet direct door dat die flesjes via een buisje met mijn lichaam
verbonden waren.
Rond 14 uur kwam er uiteindelijk een assistente die in het frans
probeerde uit te leggen wat er gebeurd was. Ik verstond er zelf niet
veel van, en de vertaling van mijn wederhelft klonk zo bizar?? Het
meest positieve aan haar bezoek was dat de waterzak toch al van mijn
buik af mocht. Daardoor had ik wat meeer bewegingsvrijheid en voelde
ik mij op slag een stuk beter.

Ongeveer 2 uur later kwam dan eindelijk mijn eigen (Nederlandstalige)
gyn, en kregen we een duidelijke uitleg. Mijn wederhelft bleek er nog
niet zo ver naast te zitten met wat hij uit het Franse verhaal
begrepen had.
Wat ze aantroffen in mijn buik was exact wat ze verwacht hadden:
baarmoederslijmvlies. Wat ze een beetje onderschat hadden, was hoeveel
omliggend weefsel aangetrokken wordt door dat baarmoederslijmvlies (in
deze vorm ook wel gekend als endometriose). De dokter begreep ook
meteen waarom ik daarvan pijn had, want er was al een hoop weefsel
bijeengetrokken door die endometriose.
Toen ze dus de endometriose wegsneden, zagen ze ook meteen het
aangetrokken weefsel zich weer helemaal ontspannen, terug op zijn
plaats gaan zitten... En een groot 'gat' achterlatend! Dat gat zat
voornamelijk in het vlies rond mijn spieren dat zowel spieren als
ingewanden wat op zijn plaats moet houden. Als ze het vlies gewoon
zouden bijeentrekken, zou het allemaal te strak staan. Dat zou niet
aangenaam voor mij zijn, en niet stevig genoeg om zijn taak te
vervullen.

En omdat de gyn en de gyn-chirurg hiermee weinig ervaring hadden, werd
er op dat moment een abdominaal chirurg bijgehaald.
Die besloot een 'netje' over het gat te leggen, en dat aan het vlies
vast te maken. Dat netje ligt dus tussen mijn spieren en het vlies
errond, en om het daar te krijgen moesten ze over een redelijke
oppervlakte het vlies losmaken van mijn buikspier. Dat geeft
natuurlijk redelijk wat operatiewondjes die allemaal wondvocht kunnen
afgeven. En om dat op te vangen werden er 2 drainages geplaatst. 1 tot
onder de spier, de andere erboven. En dat zijn dus de flesjes die
naast mijn bed hingen.

Het netje blijft daar permanent zitten. Ik zou daar geen last van
hebben, alleen als ik ooit nog een keizersnede heb wordt het
moeilijker om terug voorbij dat netje te geraken. Gelukkig hebben we
geen plannen in die richting.
Na deze operatie kijk ik in het algemeen al meer tegen een nieuwe
operatie op. Van de drainages heb ik niet zoveel last, maar het feit
dat je niet direct terug op de been bent, steekt wel tegen. Mijn
billen zijn al gans platgelegen van de hele dag op mijn rug halfrecht
in mijn bed te zitten. Helemaal rechtzitten op een stoel is niet zo
tof voor mijn buik. Op mijn zij liggen gaat wel, maar als ik dan terug
op mijn rug draai, voel ik het allemaal wat tegentrekken.
De algemene pijn valt dus wel heel goed mee, ik vind alleen mijn draai
niet zo goed meer.

Hopelijk komt die dokter straks dus vertellen dat ik vandaag naar huis mag!

Jasje

2010-11-26T11:02:00.001+01:00

In de creche hebben ze kapstokjes op peuterhoogte om de jasjes aan op te hangen. Bij elk kapstokje hangt een foto van het kindje, de naam en een heel klein tekeningetje. Bij Liam zijn kapstokje hangt een paddenstoeltje.

Sinds een paar weken probeer ik Liam te leren zijn jasje zelf aan het juiste kapstokje te hangen.
Eerst hing ik zijn jasje zelf op en vertelde uitgebreid dat dit zijn kapstokje was, wijzend naar zijn foto. Hij wees altijd heel enthousiast naar de foto's van de andere kindjes en bleef wijzen tot ik de bijhorende naam zei. Gelukkig maar dat die namen erbij staan ;-)

Toen ik de eerste keer zijn jasje aan hem gaf om op te hangen, draaide hij zich naar de kapstokjes en hing zijn jasje aan het eerste beste kapstokje. Nog maar eens uitgelegd dat zijn kapstokje een beetje verder is, daar bij zijn foto.
De tweede dag nam hij al het eerste kapstokje aan de juiste kant van de deur (de kapstokjes hangen in twee rijen, onderbroken door de deuropening). En dat heeft hij een tijdje blijven volhouden, steeds maar zijn jasje bij "Niels" hangen ipv bij "Liam".

Gisteren probeerde ik dan maar een andere aanpak, en wees hem op het paddenstoeltje dat bij zijn kapstokje stond, ipv altijd maar naar de foto te wijzen.
Vanmorgen nam hij zijn jasje aan en begon bij het kapstokje van Niels naar het prentje te wijzen: vogel. Volgende kapstokje: treintje, en zo verder, verder... tot hij bij de paddenstoel kwam en daar zijn jasje ophing!

Nu nog de techniek van het jasje ophangen onder de knie krijgen, want hij mikt wel naar het kapstokje, maar als er niks per toeval blijft achterhaken belandt het jasje nog steeds op de grond.
Vorige week ontdekte hij echter dat er een lusje aan zijn jas hing. "Pottapooo!", vond hij. Ik toonde dat het niet kapot was, maar superhandig om het jasje mee op te hangen. Als geruststelling tegen het kapot-zijn begreep hij dit wel, maar het lusje zelf gebuiken zit er nog niet direct in.

Hij is trouwens erg gehecht aan zijn jasje. Toen ik hem eens bij het ophalen vroeg zijn jasje zelf van het kapstokje te pakken, bleek het jasje ernaast te dicht bij/tegen zijn jasje te hangen en probeerde hij het andere jasje boos weg te duwen. 't Was echter zo'n dik opgeblazen winterjasje, 't bleef maar terugkomen :-)

En begin deze week kocht ik een nieuwe winterjas, want het begon toch wat koud te worden om in zijn zomerjasje te blijven lopen. Ik had het gekocht terwijl hij in de creche was, en had het meteen mee om hem 's avonds op te halen.
Ik hou zijn nieuwe jasje voor en hij bekijkt mij alsof ik het jasje van een ander kindje probeer aan te doen: dat was zijn jas niet! En terwijl ik probeerde uit te leggen dat het een lekker warm jasje was, bleef hij acheruit stappen om zover mogelijk van het onbekende nieuwe jasje vandaan te geraken.
Uiteindelijk dan toch maar terug zijn bekende zomerjasje aangedaan en zo naar buiten. Daar greep hij naar zijn kapje omdat het toch wel koud was. Dus ik terug: "zie, maar dít jasje is veel warmer hoor...", maar hij moest er nog steeds niet van weten.

De volgende ochtend nog maar eens geprobeerd "warm jasje, koud buiten", en deze keer lukte het wel, hij wou zijn nieuw jasje aandoen. Maar toen ik hem 's avonds ging halen keek hij eerst goed rond naar alle andere jasjes die er nog hingen waar zijn échte jas naartoe was, want die dikke winterjas was toch zijne niet hoor. Toen hij echter geen ander bekend alternatief vond, mocht de winterjas toch aan.

En als het regent wilt hij enkel zijn kap opzetten als ik het ook doe: "zie, mama kap op, Liam ook kap op", dat werkt.
En terwijl ik hem dan vastmaak in de auto, dan zeg ik dat hij zijn kap al mag afdoen. "Ah", denkt hij in zichzelf, "mama dan ook kap af he". Euhm nee, jongen, mama staat nog in de regen he. Maar het mocht niet baten, mijn kap moest ook af!

Ik hou mijn hart al vast als hij nieuwe schoenen nodig gaat hebben. Of nog veel erger: zijn teergeliefde sloefjes!

Sinterklaas

2010-11-24T16:36:00.001+01:00

Laat mij eerst even teruggaan in de tijd... Het eerste jaar dat Pluim en ik samen waren, hebben we de kerstkadootjes uitgepakt op... 10 december. Het jaar erop hebben we kunnen wachten tot 20 december. Vooral omdat we op 10 december nog geen kadootjes hadden gevonden.
We zijn dus niet echt van het geduldige type dat kadootjes in huis kan hebben en ze toch nog niet afgeven.

Sinterklaas dus... Komt eigenlijk pas euhm, over 2 weken ongeveer zeker?
En toch heeft Liam zijn kadootje van zijn meter en van oma en opa al gekregen :-)

Hij heeft toch nog geen benul van wie of wat Sinterklaas is en ik vind het wel handig dat hij de kadootjes gespreid krijgt zodat hij met elk kadootje een week kan spelen voor het volgende eraan komt.
En als extra argument: mijn operatie is gepland voor eind volgende week. Sinterklaasweekend zal ik grotendeels in het ziekenhuis doorbrengen dus sinterklaasfamiliebezoek zal er dan niet inzitten.

Maar ik kan wel zeggen dat Liam alvast blij is met zijn kadootjes. Hij kan er niet aan uit dat de kleine koe uit zijn Duplo boerderij geen uier heeft en de grote koe wel. Hoe kan het dan alletwee hetzelfde dier zijn? En hij heeft het niet voor het schaap, die mag nooit meespelen. Verder zet hij zijn diertjes niet gewoon zomaar in de stal, ze moeten vastgeklikt zijn op de bodemplaat!
En zijn nieuwe garage heeft een schuifaf waar de autootjes kunnen afrijden en dat vindt hij toch zo hilarisch grappig!

Hij is nu ook heel geïnteresseerd in het leren van nieuwe woordjes. Hij kan dingen aanwijzen (al dan niet in een boekje) zodat wij zeggen wat het is, en dan kan hij heel aandachtig kijken hoe onze mond beweegt en dan zie je het hem in stilte proberen na te doen. Hij vindt het geweldig als we dingen tekenen voor hem en hij moet raden wat het is. Als je begint met de wielen van een auto, dan is hij al "balll" aan het roepen voor hij ziet dat er nog iets gaat komen :-)
Gisteren zag hij een silouette-tekening van een baby op de tube zalf staan. "Poes?" vroeg hij. "Nee, baby", zei ik. En meteen wees hij naar de foto van hemzelf-3-dagen-oud die op de kast staat. "Jaja, dat is ook een baby!". En vervolgens wees hij een tijdje heen en weer tussen de foto en de zalf, allemaal "baby".

Hij is weer helemaal plezant, de laatste tijd :-)

PS1: over een maandje zal ik dus weten hoe het afgelopen is met de buikpijn. Hopelijk helemaal weg en een even vlot herstel als de keizersnede zelf...
PS2: ik werk idd daar in een zijstraat waar J. mij gezien heeft. Vroeger zaten we een beetje verder, maar onlangs is het bedrijf verhuisd. Als hij dus ook daar in de buurt werkt, komen we elkaar misschien nog wel eens tegen;

Zoals bij de bomma

2010-11-16T14:33:00.001+01:00

Liam is dol op deuren op en toe doen, maar kan nog niet aan de klink. Hoewel, als hij echt op zijn tippen staat en zich rekt en rekt en rekt... en heel veel geluk heeft, dan lukt het soms ineens wel om een deur open te krijgen.

Onlangs had hij zo ineens de voordeur opengekregen!!

Omdat we natuurlijk niet willen dat hij ineens de trap gaat verkennen op zijn eentje, moesten we dus iets doen aan die voordeur zodat hij ze niet zomaar kon openkrijgen. En liefst iets waardoor wij zelf de deur nog gemakkelijk konden openen, zowel van binnen als van buitenaf. Dus geen kettinkje, niet de sleutel op de deur laten zitten.

En toen bedacht ik dat vroeger bij mijn grootouders de klink altijd vertikaal stond ipv horizontaal. Dat was om te voorkomen dat de honden de deur zouden kunnen openen door naar de klink te springen. Werkte perfect voor die beesten.

En jawel, dat zelfde truckje werkt nu al een tijdje perfect voor Liam :-)

Overzicht van Liams 18de maand

2010-11-10T15:43:00.001+01:00

De maand waarin ik een eerste glimp opving van peuterpubertijd
Het leek deze maand alsof er altijd wel iets was. Hij wou zijn kleren niet meer aan of uitdoen, wou geen pamper meer laten verversen, wou niet meer eten, de tv mocht niet meer uit,... alles moest op zijn manier op zijn moment.
De tv was echt de druppel. Hij had ineens Kaatje en Kamiel ontdekt, en de tv mocht niet meer uit en de aflevering moest telkens herhaald worden. Het was 's morgens het eerste waarnaar hij vroeg, 's avonds het eerste waarnaar hij vroeg, en iedere keer een hoop gekrijs als de tv uitging omdat hij naar de creche of naar bed moest.
Dus besloot ik een paar regels op te stellen en consequenter te zijn. Hij heeft een paar dagen heel veel geweend en op de grond liggen koppig wezen, maar al bij al zag ik heel snel verbetering.
Hij vraagt nog steeds elk moment van de dag naar Kaatje ("kaakaa, kaashje"), maar weent niet meer als we nee zeggen.
Het omkleden gebeurd nu al rechtstaand (voor hem, zittend voor mij) in de living ipv op het verzorgingskussen en na afloop mag hij zijn vuile pamper zelf in de luieremmer gooien.
Ik ben 's morgens steevast iets later pas weg dan een maand geleden, maar 't gaat toch al niet meer met gekrijs gepaard als we de gemeenschappelijke gang van ons appartementje doormoeten.

De maand waarin hij weer zonder tutje kon
De creche had er wat problemen mee dat Liam teveel naar zijn tutje vroeg. Ze kunnen dat waarschijnlijk moeilijk maken tov de andere kindjes dat Liam daar de hele dag met zijn tutje rondloopt en zij niet mogen.
Dus zijn wij nog eens een weekendje streng geweest op het gebruik van zijn tut: verstoppen als hij ze opzij legde, niet meer teruggeven tenzij om te slapen,... en voila: Liam kan weer zonder tutje!

De maand waarin 1 uitspraak voor 2 woordjes kon staan
"Tuutuu" betekent niet enkel tut, maar ook "duw", als in "duw op het knopje van de afstandsbediening".
"Toe", terwijl hij staat te wijzen naar iets wat in de verste verte niet toe kan, wil "stoel" zeggen. En dan wil hij daar gaan zitten.
Verder zegt hij ook nog dingen als "poooo", "koelekoelekoele" en aannnggg", "itaaa", "itaaalee", waarvan ik allemaal geen idee heb wat hij bedoeld.
"pottapoo" (kapot) is geëvolueerd naar "appoo", en "auto" kan hij ook zeggen.

Kaatje & Kamiel

2010-11-02T13:28:00.004+01:00

Het was zo schattig dat hij flink in zijn zeteltje bleef zitten om naar Kaatje en Kamiel (op ketnet) te kijken.
Zo schattig hoe hij "kaakaa" zei en de afstandsbediening alvast kwam brengen zodat wij de opgenomen aflevering opnieuw konden opzetten.
Zo schattig hoe hij telkens bij het liedje van de kikkertjes wou dansen en zelf al (onverstaanbaar) meezong en "kwaakkwaak" met zijn handjes deed.
Zo schattig hoe hij "shhhhhtttt" deed, met vingertje en al, als Kaatje zich verstopt heeft onder haar bed en Kamiel haar moet zoeken.
Zo schattig hoe hij met zijn handjes een regenboog maakte tijdens "Schuddebollepats".

Het begon iets minder schattig te worden toen hij voor de 20ste keer op dezelfde dag met de afstandsbediening kwam aangedragen.
Het was nog minder schattig toen vanmorgen om 5u30 zijn eerste woordjes "kaakaa!" waren, en hij er pas mee stopte nadat ik hem had kunnen overtuigen dat Kaatje op dat ontieglijk vroege uur nog slaapt.
En het was zeker niet meer schattig toen ik hem vanmorgen spartelend en zeurend naar de auto moest sleuren omdat ik zijn Kaatje had afgezet terwijl hij graag nog 99 keer had gekeken!

Overzicht van Liams 17de maand

2010-10-08T09:18:00.001+02:00

De maand waarin hij naar de peutergroep ging!
De creche is onderverdeeld in een babygroep en een peutergroep, en sinds deze week zit Liam in de peutergroep!
Zó groot is hij al geworden, wat ging het (soms) toch snel he :-)
De hele maand mocht hij in de voormiddag een beetje gaan spelen bij de peuters om te oefenen: de nieuwe kindjes, verzorgsters en omgeving leren kennen. En nu is hij officieel "een peuter". En hij doet dat goed, volgens de verzorgsters. Niet wenen, mooi slapen, vooral veel observeren en ook een beetje meespelen.
Bij de peuters heerst er ook een echt dagritme, al een beetje zoals in de kleuterklas. 's Morgens zitten ze allemaal samen om goeiemorgen te zeggen aan klaspop Jules. Die wordt hier in de kleuterschool ook gebruikt, dus da's tof dat hij die al zal kennen. Daarna spelen ze een beetje rond een thema dat elke week wordt uitgewerkt. Deze week is dat herfst. Dan leren ze het liedje "Op een grote paddestoel", en moeten ze blaadjes, noten, etc.. meebrengen en wordt daar vanalles mee gedaan.
Rond 10u30 eten ze soep en daarna patatjes. En na de lunch gaan ze allemaal slapen op kleine veldbedjes die in de speelzaal opgesteld worden. En tot mijn verbazing blijft ook Liam mooi op zijn bedje liggen, en slaapt hij 2u. Thuis slaapt hij nog steeds in een spijlenbedje en ligt hij elk uur van de nacht wel in een andere hoek van zijn bed.
Na de middag wordt er weer gespeeld, soms buiten, soms boven in de grote zaal, en om 15u is het dan tijd voor fruit of boterhammekes. En de kindjes die er om 17u nog zijn die krijgen dan ook nog iets te eten.
Heb ik al gezegd dat hij het goed doet daar bij de peutertjes? ;-)

De maand waarin hij opnieuw een tutje nodig had
Twee maand geleden deed hij nog regelmatig 3 dutjes per dag. Vorige maand leek dat gestabiliseerd naar 2 dutjes, maar omdat hij deze maand tijdens dutje 1 altijd bij de peuters mocht gaan oefenen, deed hij de meeste dagen maar 1 dutje meer. Zat hij meteen ook in het ritme van de peuters.
Ik merkte wel dat hij daardoor wel heel moe was als ik hem ging halen. Er mocht thuis dan ook niks tegenvallen of hij was aan het zeuren/janken. En dat kon echt gewoon zijn omdat een speelgoedje niet wil meewerken, of omdat ik niet snel genoeg was in het aangeven van iets waarnaar hij had gewezen. En als hij het niet snel genoeg had, dan moest hij het ook helemaal niet meer hebben, zo koppig is hij wel!
De oplossing hiervoor bleek het tutje te zijn. Met zijn tutje in de mond, en zijn doekje in de hand, komt Liam door het ganse land. En zodoende heeft Liam weer vaker zijn tutje dan enkel om te slapen...

De maand waarin hij weer slecht ging slapen
Het begon vorige maand met zijn nieuwe sloefen die hij niet meer wou uitdoen. Dat ging waarschijnlijk naadloos over in de vermoeidheid van slechts 1 dut per dag meer.
We probeerden hem dan vroeger in zijn bedje te leggen omdat hij zo moe was, maar daar bleef hij maar krijsen, dus haalden we hem er terug uit... De buitenstaander ziet het waarschijnlijk al meteen: fout bezig!
Ten einde raad heb ik er niet beter op gevonden dan de kookwekker in te schakelen: "Kijk, Liam, als het wekkertje binnen 10 minuten afloopt, is het slaaptijd". En 10 minuten later: "Hoor je?", wijzend naar oor, want zo maakt hij het ons ook duidelijk als hij iets gehoord heeft, "'t is slaaptijd!". Natuurlijk liep hij niet meteen vrolijk mee naar zijn slaapkamer, en dat doet hij nu, een dikke 2 weken later nog niet, maar het lijkt alsof hij na het uiten van zijn protest zich er wel bij neerlegt: "tja, het wekkertje heeft het gezegd he, niks aan te doen". En dus is het toch al 2 weken stil van zodra hij echt ín zijn bedje ligt \o/
Ik probeer dezelfde techniek trouwens toe te passen in het weekend voor zijn middagdutje, maar dan lukt dat niet. Bizar he?

De maand waarin hij aan zijn tafeltje speelde
Omdat hij zich begon te interesseren in kleuren en puzzelen, hebben we een tafeltje op zijn maat gekocht met bijhorend stoeltje. Hij kan ondertussen al alleen af de stoel, maar nog niet alleen erop. Hoewel het wel één keer gelukt is. Toen was hij eerst op zijn knieën op de stoel gekropen en dan zijn beentjes heel ver opengedaan tot zijn voetjes over de rand van de stoel naar beneden konden. Vervolgpogingen zijn tot nu toe nog niet succesvol geweest.

De maand waarin hij met zijn duplo trein speelde
Toen hij heel klein was, stalden we onze Lego trein uit zodat Liam ernaar kon kijken terwijl die rondreed.
Toen hij begon te grijpen naar de trein, kochten we hem een Duplo trein, die blokjes waren iets minder gevaarlijk in zijn mondje.
Sinds hij kan lopen, laat ik soms de locomotief op de grond rijden, en dan gaat Liam die halen en terugbrengen, maar meer interesse had hij tot nu toe niet in Duplo.
Maar onlangs besloten we nog eens het hele spoor te leggen en Liam te tonen hoe de trein echt werkt. Terwijl wij daarmee bezig waren, was Liam eigenlijk met iets helemaal anders aan het spelen. En terwijl de trein reed, brak hij alle randconstructies af (zoals station). Ahja, die blokken waren altijd los geweest, die moesten nu ook niet op elkaar staan! En na een paar rondjes trein begon hij het spoor af te breken en terug in de juiste doos te steken. Handig hoor, zo'n koter die opruimt nadat papa en mama met de treintjes gespeeld hebben :-)
Later kwam hij ineens af met 1 wagonnetje en 1 stukje treinspoor, en gingen we samen opnieuw het spoor bouwen. Geweldig toch hoe hij dingen duidelijk maakt!

De maand waarin dingen een plaats hadden
Op een avond kom ik thuis, en terwijl ik mijn schoenen uitdoe in de gang heeft Liam mijn pantoffels al vast en mikt al naar mijn voet om ze aan te doen. Daarna pakt hij mijn schoenen op en duwt ze tegen de deur van de schoenenkast, en na het openen van de kast zet hij de schoenen mooi op zijn plaats.
Een andere dag zag ik hem naar zijn kamer lopen en bij het terugkomen in zijn handjes klappen (applausje voor jezelf). Bleek dat hij ergens nog een kousje had gevonden en dat mooi in de wasmand was gaan gooien.
's Morgens moeten alle deuren "toe" zijn, voor we kunnen vertrekken. En in de creche moeten de 2 hekjes die de tuin afsluiten ook altijd terug toe voor we verder kunnen.
Het tutje in de auto moet bij het uitstappen op de autostoel gelegd worden. Hoewel hij zich daarna vaak bedenkt en het dan toch maar bijhoudt.

Het waren trouwens de grootouders die het eerst merkten dat hij alle speelgoedjes terug op de plaats legt die zij daarvoor voorzien hadden. Thuis is het namelijk niet zo georganiseerd :-)

De maand waarin alles "pottapooo" was
Zijn laatste nieuwe woordje staat voor "kapot". Als hij zegt dat iets "pottapooo" is, verwacht hij impliciet ook dat ik het ga maken. En om mij daarin te stimuleren, herhaalt hij zijn woordje tot het niet meer klopt.
Maar sommige dingen kan ik niet maken: als zijn koek in 2 is gebroken, of hij een stuk van de worst al opgegeten heeft. Of als hij een lint aan mijn rok ontdekt heeft en het volgens hem dan ook kapot is.
Of het hekje in de creche waar het hendeltje van in 2 is gebroken. Dat is inderdaad echt wel kapot, maar dat kan ik toch ook niet maken hoor...

De maand waarin hij nee kan zeggen
"Liam, ga je slapen?"
"Neuh, neuh, neuh", ondertussen heel hard met zijn hoofdje schuddend.
Zijn nieuwe woordje kan verder wel heel handig zijn om te weten wat hij wil eten of wil spelen. Als hij niks zegt is het ja, zijn nee komt altijd veel overtuigender.
Of als hij heel hard aan het wenen is en je wilt hem iets aanbieden wat hij niet wil. Dan stopt hij even met huilen om heel vriendelijk "neuh" te zeggen, en bleit daarna weer verder :-)
Maar sommige vragen zullen waarschijnlijk van nu tot in de eeuwigheid een "neuh" als antwoord hebben...

Overzicht van zijn woordjes so far:
- poes (alle diertjes, maar als het echt een poes is dan klinkt het veel enthousiaster)
- poetie (Itsie)
- toe (toe, dicht)
- koe (koek)
- tut
- pottapoo (kapot)
- neuh (nee)

- blllll (bal)

En gisteren bij kind & gezin: 85,5cm en 11kg160

Liam in de creche

2010-10-05T16:12:00.000+02:00

Hier volgen nog eens een paar foto'tjes van Liam in de creche...

Intens gelukkig, veel te lang haar ;-)

Mooi spelen

De achterkant van Liam, aan het spelen met wat blijkbaar zijn vriendinneke is in de creche.
Op een dag kwam ik hem halen en kwam zij ook naar mij toegelopen: "mama, mama". Euhm, ik dacht het niet hoor :-)

Liam met een tutje dat niet van hem is, heeft hij weer gepikt van een ander kindje

Zelfde verkeerde tutje

Schattig he :-)

En zo lief als 'm slaapt!

Haartjes eindelijk geknipt.

Zijn verjaardag is met een maand vertraging ofzo gevierd in de creche, aangezien het op de dag zelf uitgesteld is omdat er een ander dat op dezelfde dag verjaart niet was, en de week erop was hij ziek, etc...

Flink eten in de grote stoel

Zijn eerste verkenning bij de peuters, mooi met de blokjes spelen.

Zie je hem piepen, links vanachter?

Naast de verzorgster, mooi meeluisteren naar het verhaaltje over hoe Jules zijn handjes wast voor en na het eten.

Valt het al op dat hij altijd dezelfde bavet aanheeft? Hij wou die niet meer uitdoen! Zelfs als hij ze nu in de was ziet liggen, proper of vuil, dat moet hij ze aanhebben :-s

Nog altijd flink luisteren, verhaaltje over veertjes deze keer.

Aandachtig blijven

"Dansen met de poppen", alleen doet Liam het zonder pop, maar dansen kan hij goed!

Beetje verloren lopen...

Pijn in de buik

2010-09-28T08:37:00.001+02:00

Ik kijk eigenlijk heel positief terug op mijn keizersnede. Ik had namelijk een doemscenario in gedachten van een ingeleide bevalling die 24u zou duren, dan is een keizersnede van een half uurtje peanuts, nietwaar?
En mijn herstel daarna verliep ook zonder enig probleem.

Tot ik na 6 maand toch af en toe iets voelde in mijn buik, in de buurt van waar misschien een intern litteken kon liggen, op 10cm van het uitwendige litteken. Maar als ik daar iets van vroeg aan andere mensen werd het afgedaan als normaal. Natuurlijk zou dat allemaal wat gevoeliger blijven, het was immers een operatie geweest he.

Héél langzaamaan werd het erger. Van een onbeduidend gevoel evolueerde het naar steekjes in de buik en dan vooral als ik kleren had aangehad die druk uitoefenen op die plek.
Een klein jaar na de keizersnede ging ik ermee naar de huisarts. Die dacht dat het een littekenbreuk ofzo kon zijn en stuurde mij naar radiografie om er een echo van te laten nemen.
Daar konden ze mij vooral vertellen dat het "niets" was, en daarmee was de kous af.

Een maand later had ik mijn jaarlijkse afspraak met de gynaecoloog en daar besprak ik opnieuw mijn probleem.
Die voelde aan mijn buik en kon effectief iets voelen, maar ze had geen idee wat het kon zijn. Maar ze nam het wel serieus en wou het zeker en vast uitzoeken. Ze stuurde mij opnieuw naar de echografie, dit keer met meer instructies over waar en wat.

Op deze echo zagen ze 2 bolletjes met vocht in, samen 3 op 1cm. Zeker niet kwaadaardig, maar verder ook ongedefinieerd.

De gyn wist er eigenlijk ook geen blijf mee, en wou ook niet zomaar gekke dingen gaan doen. Bovendien had ik precies de laatste tijd wat minder last. We besloten om een maand later nog een echo te laten nemen om dan te zien of de bolletjes misschien vanzelf kleiner zouden worden.

In die afwachtende maand werd voor mij al snel duidelijk dat ik er enkel minder last van had omdat ik mijn kleding had aangepast en vooral kleedjes of niet-spannende zwangerschapsbroeken aandeed, zo weinig mogelijk dingen die spannen op de buik.
Op de derde echo waren de bolletjes dus niet kleiner geworden, maar eigenlijk ook niet groter. Ik had wel bij elke echo een andere echografist(e), en deze deed precies toch wel wat meer haar best om er iets van te maken.

Dat bleek ook uit haar verslag dat de gyn een week later ontving: ze had alle afmetingen veel duidelijker genomen, en suggereerde dat het misschien om baarmoederslijmvlies ging dat tijdens de keizersnede verdwaald was geraakt en zich op mijn buikspier had gehecht.
Om hierover meer duidelijkheid te krijgen moest ik een NMR scan laten nemen.

In de wachttijd voor die scan en een nieuwe afspraak met de gyn, had ik toch wel vaker last. Niet dat de pijn erger wordt, maar ik voel het wel vaker. Waar ik het eerder altijd wel kon terugbrengen tot "tja, gisteren verkeerde broek gedragen", werd het al "vannacht te spannende pijamabroek (met elastiek!!)", tot "geen idee meer wat ik nu verkeerd aanhad..."

Gisteren bij de gyn kwam dus het verlossende antwoord: voor zover ze het op een scan met zekerheid kunnen zeggen, is het verdwaald baarmoederslijmvlies.
Ze gaan het operatief verwijderen. Via hetzelfde litteken als de keizersnede maar deze keer gaan ze zo diep niet moeten snijden. Het zou dus allemaal minder zwaar moeten zijn.

Volgende week weet ik meer over het wanneer en hoelang, maar er is in ieder geval licht aan het einde van de tunnel. Ik moet geen nieuwe zwangerschapskledij meer gaan kopen, zo'n anderhalf jaar na mijn zwangerschap...

Hier is hij nog eens!

2010-09-21T08:47:00.000+02:00

Overzicht van Liams 16de maand (deel 2)

2010-09-09T10:23:00.004+02:00

De maand waarin hij kusjes gaf
De eerste keer was ik met hem de trap aan het afgaan, en hij ging met zijn gezichtje echt voor mij hangen. Ik wou natuurlijk zien waar ik stapte, en probeerde altijd naast zijn hoofdje te kijken, maar als ik rechts wou kijken, ging hij ook naar rechts en als ik dan weer links wou kijken, ging hij ook naar links. Nog voor ik goed doorhad waarmee hij bezig was, nam hij met 2 handjes mijn hoofd vast zodat ik wel recht naar hem moest kijken. En toen pas zag ik hoe zijn kaken naar binnen had gezogen en een vis-mondje had gemaakt. Ik gaf hem een kusje, en toen was het ok: ik mocht weer kijken waar ik wou. Zo schattig he!
Sindsdien geeft hij af en toe kusjes, maar enkel als hij het wil. Dus niet bij familie :-)
Ondertussen heeft hij, waarschijnlijk in de creche, ook geleerd om kushandjes te geven. Dus soms gooit hij er tijdens het dada-zwaaien ook een kushandje tussen :-)

De maand waarin hij voor het eerst merkte dat er ook iets uit hem kon vallen
Hij heeft nogal snel luieruitslag, en kan dan echt pijn hebben als ik zijn pamper moet verversen. Af en toe laat ik hem dan eerst even bloot rondlopen zodat de uitslag wat kan drogen aan de lucht.
Natuurlijk gebeurt er dan af en toe een ongelukje. Na zijn eerste plasje op de grond, bleef hij maar met zijn hoofd tussen zijn benen gaan kijken wat daar toch hing te wiebelen.
Maar wat later kwam hij ineens huilend naar mij gelopen. Bleek dat hij een hoopje op de grond had gemaakt, en hij was een beetje in paniek van wat er gebeurd was. Hij bleef er op een veilig afstand vandaan, maar wel wijzen en wenen. Zo ondersteboven van zijn eigen kunnen :-)

De maand waarin hij zijn eerste tekening maakte (in de creche):

Overzicht van Liams 16de maand

2010-09-08T16:14:00.000+02:00

De maand waarin hij enkel nog een tutje had om te slapen
Liam heeft nogal de neiging om alles in zijn mond te steken. En hij heeft ook een periode gehad dat hij knarsetanden. Niet tijdens het slapen, gewoon als hij wakker was, echt expres. Het beste wat wij daartegen konden bedenken was gewoon heel vaak zijn tutje geven.
Dus raakte Liam ook echt gewend aan zijn tutje. Niet dat hij er echt altijd mee rondliep, maar als hij een tutje zag liggen, moest het wel in zijn mond. En als hij dan nóg een tutje zag liggen, dan moest hij ze ruilen.
Tijdens de vakantie vond ik het dus wel een geschikte periode om het tutje een beetje af te leren. Hij knarsetandt ondertussen niet meer, en hij is nu groot genoeg om te begrijpen dat niet alles in zijn mond mag. Hoewel we dat laatste nog vaak moeten herhalen hoor!
In eerste instantie zorgde ik er gewoon voor dat er geen tutten meer in zijn zicht lagen, en de tut die hij meenam uit zijn bedje liet ik op magische wijze verdwijnen zodra hij ze opzij legde om te eten of te drinken.
En als ik hem nu met zijn tutje zie rondlopen vraag ik of hij dan gaat slapen als hij een tutje heeft. Meestal geeft hij het tutje dan vrij snel terug af :-) Missie geslaagd dus.

De maand waarin hij flink ging slapen
Liam heeft altijd wel goed geslapen, maar gáán slapen was altijd een ramp.
Maar op vanantie ging hij ineens superflink slapen. Tutje, doekje en dan naast zijn bedje wachten, slaapzakje aan en erin. Geweldig!
En toen kwamen we thuis... en was het weer groot lawaai als hij zijn bedje in moest.
Maar toen het dagelijkse ritme van naar de creche gaan er terug inzat, ging het slapen ook weer beter. Hij slaapt nu ook wel minder in de creche en is dan ook echt moe als hij thuiskomt. Als ik dan zeg dat we gaan slapen, zwaait hij uitgebreid naar papa en gaat braaf mee naar zijn kamertje. En als ik dan te lang blijft talmen aan zijn bedje, dan zwaait hij ook nog eens naar mij. "Bol het maar af, Liam gaat slapen!"

De maand waarin hij nieuwe sloefen kreeg en ze niet meer uit wou doen
Hij heeft het stappen natuurlijk al heel goed onder de knie, en begint nu aan het lopen. Meestal als volgt: hij rent door de gang, moet een bocht nemen, schuift uit op zijn pedagogisch perfect verantwoorde leren bobux slofjes met door het dragen wreed glad geworden leren zooltjes, en botst met zijn kop tegen de harde tegelvloer. Drama alom natuurlijk, en dat terwijl hij net zo flink aan het spelen was. Een paar blauwe plekken en bulten op zijn voorhoofd later, besloot ik dat het misschien toch tijd werd voor nieuwe sloefjes. Met een antislipzooltje.
Aangezien het niet meteen uitkwam om naar de schoenenwinkel te lopen, deed ik hem al maar zijn watersloefjes aan: schoentjes die ik gekocht had om in de zomer buiten met water te spelen en die ertegen konden om nat te worden. Spijtig genoeg kocht ik die pas halverwege de zomer en begon het toen zowat een hele maand te regenen, dus heeft hij niet meer vaak buiten met water gespeeld. Laatste keer dat ik ze probeerde aan te doen, wou hij trouwens niet!
Maar dus, bij gebrek aan beter zo op een zondagavond, deed ik ze toch nog maar eens aan.
Toen hij een uurtje later moest gaan slapen... wou hij ze niet meer uitdoen!!
Daar stond hij dan flink naast zijn bedje met tut en doekje, klaar om te gaan slapen. En toen ik hem in zijn bedje legde en de sloefjes wou uitdoen: drama alom!
Hij is uiteindelijk toch zonder sloefjes gaan slapen, maar toen ik hem 's morgens uit zijn bedje ging halen was hij al aan het wijzen naar zijn sloefjes op het nachtkastje.
We zijn ondertussen 3 dagen verder, en hij huilt nog steeds dikke tranen als de sloefjes 's avonds uitmoeten...

Hetzelfde kan hij hebben met bavetjes (slabbetjes). Als hij gedaan heeft met eten, duidt hij dat aan door aan zijn bavet te trekken: dan moet ze uit. Maar als hij dan achteraf een rondslingerende bavet vindt, dan komt hij daarmee af en doet hij zijn hoofdje al mooi een beetje omhoog zodat ik het bavetje gemakkelijk kan aandoen. En als hij dan nóg eentje vindt, dan moet die óók aan.
En soms wil hij ze 's avonds nog niet uitdoen. Daar maak ik echter minder een drama van: dan gaat hij er maar gewoon mee slapen.

De maand waarin hij zelf met de lepel at
Vlak voor de creche een maand dichtging, kon Liam al een beetje eten met de lepel. Ik wou dat dus heel hard aanmoedigen in de vakantie, maar ergens moet ik iets verkeerd gedaan hebben. Na 3 dagen al legde hij de lepel gewoon naast zich neer en ploeterde met zijn handjes in de purree om daarmee dan heel zijn tablet te bepleisteren. En in zijn enthousiasme spette de patatjes ook op de grond en alles wat toevallig te dichtbij stond.
En als hij eens toch de lepel vasthield, dan was het om die vol patat te scheppen en er dan heel hard mee te zwaaien :-s U begrijpt dat patat in dat geval niet lang op de lepel blijft liggen...
En toen hij 3 dagen terug naar de creche was geweest, kon hij weer helemaal zelf eten!

Meegroeiwandelwagen

2010-08-25T08:54:00.001+02:00

In de categorie "als ik toen had geweten wat ik nu weet...", dan had ik toch iets meer nagedacht over welke buggy ik gekocht heb.
Dat is zo een van de dingen waarvan je denkt dat je echt niet zonder kan en waarvan je de voornaamste eigenschappen die dat ding moet hebben totaal verkeerd inschat.

Meegroeiwandelwagen noemt dat dan ipv gewoon wandelwagen. Klinkt alsof het kan meegroeien tot zijn 18 jaar, nietwaar?
Iets meer dan een jaar geleden kocht ik dus een geweldig mooie (vind ik zelf toch) driewieler buggy met dikke luchtbanden. Ideaal om in het bos te gaan wandelen, iets minder interessant in de winkels wegens toch wel breed.
Niet erg compact om op te plooien, maar dat was ook niet erg want we hebben wel een grote auto.
En met extra grote draagwieg waar sommige kindjes wel tot 1 jaar kunnen inliggen. Aan meerprijs natuurlijk, dat spreekt voor zich.

Vijftien maand. Vijftien luttele maanden heeft de meegroeiwandelwagen dienst gedaan.
In de wieg heeft Liam ongeveer 3 maand gelegen. Daarna was het superwarm buiten en was de wieg gewoon een afgesloten sauna. Dus op 3 maand lag Liam al gewoon in de buggy, die dan wel weer mooi helemaal plat kon zodat hij toch nog goed kon liggen.
Twee maand later hebben we de wieg nog eens gebruikt om hem in te laten slapen toen we een avondje wat later bij vrienden bleven. Hij moest zijn beentjes wat optrekken om erin te passen en kon zijn armpjes niet meer bewegen. Komt niet echt in de buurt van "tot 1 jaar" he...

Luchtbanden hebben het nadeel dat die kunnen platgaan. We hebben het gaatje al eens geplakt, maar nog steeds moet ik voor elke wandeling de banden oppompen, en dan blijven ze 2 dagen goed. Ook niet echt een succes, zou ik zeggen.

En de grote auto, die hebben we nog steeds. Maar er moet ondertussen ook heel wat meer mee dan enkel de buggy. Zoals een reisbedje met matras, verhoog-ding voor op gewone stoelen zodat hij bij mensen zonder kinderstoel ook mee aan tafel kan, speelgoed-kleren-flessen-pampers...
Het past er allemaal in, maar enkel in een welbepaalde volgorde: de buggy onderaan natuurlijk. Dus voor een kleine wandeling moet eerst al de rest eruit, buggy eruit, de rest erin, gaan wandelen, rest er terug uit, buggy erin, rest er terug in... Praktisch he
En dan heb ik het nog niet gehad over het aantal stappen om de buggy zelf op te plooien!

Zodus, twee dagen voor wij op vakantie vertrokken zijn wij een "plooibuggy" gaan kopen. Zo'n typisch ouderwets model dat in 1 beweging dubbel plooit in een praktisch formaat. En tegenwoordig zijn zelfs die modellekes voorzien van een rugleuning die plat(ter) kan, beentjes-gedeelte dat omhoog kan, boodschappenmandje onder de buggy (wel oppassen dat het leeg is voor je het opplooit, niet zozeer voor de buggy maar meer voor de inhoud van het mandje) en zonne- / regenkap.

En dan vraagt een mens zich af: waarom hebben wij eigenlijk bijna 10 keer zoveel uitgegeven aan die eerste buggy?

Overzicht van Liams 15de maand

2010-08-12T22:04:00.000+02:00

De maand waarin hij 2 tandjes bijkreeg
Jahaa, het is weer een tijdje geleden, maar ondertussen is hij toch weer 2 tandjes rijker.
Hij had al boven en onder telkens 4 snijtanden. Nu heeft hij links boven en onder telkens 1 tandje dat achter de nog ontbrekende hoektand komt. 10 tandjes al!

De maand waarin de creche gesloten was wegens verlof
Aangezien wij minder verlof hebben dan de mensen in de crèche moesten de grootouders een beetje bijspringen om Liam op te vangen. Die deden dat natuurlijk met alle plezier en ook Liam genoot van de extra aandacht.

De maand waarin Liam de eerste keer op vakantie ging
Natuurlijk hebben wij ook wel een beetje verlof, en gingen wij met Liam voor de eerste keer op vakantie naar het verre en exotische... Nederland :-)
Ik vond het niet nodig de grote hitte op te zoeken in het zuiden met zo'n jonge baby, en daardoor was het ook niet nodig om echt ver te rijden. Dus gingen we naar een bungalowpark net over de grens.
Het weer was niet super, maar uiteindelijk hebben we eigenlijk maar 1 grote regenbui gehad.
De eerste dag gingen we naar de Efteling en Liam was al onder de indruk van de eerste lantarenpaal. En hij was ook boos toen we daar niet bleven staan! Maar gelukkig had hij al snel door dat hij bij een bezienswaardigheid enkel moest vertrekken om naar de volgende te gaan.
De tweede en derde dag genoten we van de faciliteiten in het bungalowpark. Ik had een babyarrangement geboekt waardoor we een half uur voor openingstijd al het zwembad inmochten en dan zaten we daar echt helemaal alleen! Eens het volk dan begon toe te stromen vertrokken wij alweer. Dan gingen we in het ballenbad spelen, op het luchtkasteel springen of naar de diertjes in de kinderboerderij kijken. De eerste keer in de kinderboerderij bleef Liam stil in zijn buggy zitten, beetje moe en hij leek niet echt door te hebben waar hij was. Maar toch kon hij de volgende keer zelf aanwijzen hoe we moesten lopen, waar de geitjes zaten en zelfs waar het schaap in een afgelegen hoekje in het donker lag.
Als we in onze bungalow zaten, duurde het nooit lang of Liam klopte op zijn buggy om duidelijk te maken dat hij wou gaan wandelen. Meestal was een toerke van 2 minuten al voldoende. Hij heeft daar ook geleerd dat hij eerst zijn schoenen moet aandoen voor hij buiten kan. Maar soms heeft hij niet het geduld om te wachten tot zijn tweede schoen aan is en zou hij op 1 kous al willen vertrekken.
We zijn ook een dagje naar de Beekse Bergen geweest. Je kan het Safaripark met de auto, bus, boot en te voet doen, maar wegens het supermooie weer die dag hebben wij het enkel te voet gedaan. Het was in ieder geval de moeite waard, zowel voor ons als voor Liam.
De laatste dagen merkten we wel dat hij sneller begon te wenen of zelfs krijsen als hij zijn goesting niet kreeg, en te oordelen naar het aantal uren dat hij deze week slaapt op een dag, was hij waarschijnlijk vooral moe. Op zoveel verschillende plaatsen geweest de laatste weken...

De maand waarin hij de wijde wereld in ging trekken
Als het mooi weer is mogen de kindjes in de creche buiten spelen. Hij moet dan schoentjes en een hoedje meehebben. Dat samen met het heen-en-weer-schriftje, begon hij wel wat veel bagege te krijgen en stak ik alles in een rugzakje dat ik mee kon nemen naar de creche.
Op een avond wijst hij naar zijn rugzakje en moet het absoluut hebben, dus ik doe het op zijn rug. Vervolgens zwaait en roept hij heel hard "Dada!" en wandelt vrolijk naar de voordeur! Hij had zijn pijama al aan en het was eigenlijk slaaptijd :-s
Ik ben dan nog een kleine wandeling met hem gaan doen buiten, maar zelfs dat hielp het drama niet vermijden dat volgde toen duidelijk werd dat hij helemaal niet naar de creche ging...

De maand waarin hij een bolletje (cyste) armer werd
Liam heeft nog altijd geen benul dat hij iets aan zijn oog heeft gehad. Het helpt natuurlijk wel dat hij eigenlijk amper weet dat hij ogen heeft. Hij probeert soms wel een vinger in die van mij te steken, maar heeft nog niet de reflex dat er bij hem ook zoiets zit.
Hij heeft dus gedurende de 10 dagen dat er een plakker opzat, nooit gekrabd aan zijn oog of aan de plakker gepruld. Die is wel 2 keer tijdens zijn slaap een beetje losgekomen, waarna ik er gewoon een groter exemplaar bovenop kleefde.
En 1 keer was er 1 stukje plakker in zijn slaap wat opgerold geraakt en stak wat naar voren zoals een voelspriet. Wat later op de dag zat hij in zijn eetstoeltje ineens "vliegen te vangen". Bleek dat hij een stukje voelspriet kon zien in zijn ooghoek, en hij probeerde dat te pakken te krijgen :-) Ik heb het stukje dan maar mooi afgeknipt.
Na 10 dagen mochten de draadjes eruit. Net die ochtend was zijn plakker weer half los en dat liet ik dan maar zo. De dokter knipte het draadje langs die kant los, trok de plakker eraf en daarmee was de rest van het draadje ook al meegekomen. Klaar!
De chirurg was zelf heel tevreden over zijn werk, en wij ook. Je ziet er echt bijna niks van. Het litteken zit in zijn wenkbrauw, maar het is zo mooi gedaan dat het zowiezo niet zou opvallen.
Liam heeft weerom geen kik gegeven terwijl de dokter bezig was, en was achteraf enkel onder de indruk van alle pluche beesten in de etalage van het ziekenhuiswinkeltje dat toevallig net naast de balie ligt waar ik even moest aanschuiven.

De maand waarin hij zijn eerste woordjes sprak
Jaja, ik heb al vaker gezegd dat hij een woordje kon zeggen, maar de vorige pogingen verdwenen na een paar dagen terug alsof hij nooit iets had gezegd.
Nu zegt hij al een tijdje "poesj". Hij zegt het vooral als hij naar zijn knuffels wijst of diertjes ziet in het echt of op papier. Maar eigenlijk kan hij af en toe ook naar een muur of het luchtledige wijzen en overtuigd "poesj" zeggen. We zijn er dus nog niet helemaal aan uit wat zijn eerste woordje echt betekent...
Een ander woordje dat hij kan zeggen is "koe". En daarvan ben ik vrij zekere dat hij koek bedoelt. Hij combineert het immers met wijzen naar de plaats waar de koeken in de kast staan en stopt met het te zeggen als hij een koek heeft gekregen... Of als het duidelijk wordt dat hij er nu geen zal krijgen, waarbij hij zich dan meestal met veel lawaai ostentatief op de grond zet. Jaja, als de dingen niet gaan zoals hij het wil zullen de buren het ook geweten hebben.

Zijn eerste stoere litteken

2010-07-19T09:06:00.000+02:00

Liam had sinds zijn geboorte een knobbeltje aan zijn rechterwenkbrauw. Een onschuldige cyste die eerst gewoon op een muggebeetje leeg, maar vervolgens toch wel evenredig met hem bleef groeien. Het was dus al een duidelijk bolletje boven zijn oog toen we het vrijdag operatief lieten verwijderen.
Het was zijn flinkste dag ooit!

Ik zag vooraf vooral op tegen het feit dat hij nuchter moest blijven vanaf middernacht. Hij is namelijk nogal gesteld op zijn eten, en normaal gezien staat zijn fles melk al klaar als hij uit zijn bedje komt.
Hij stond gelukkig als eerste patientje gepland en we moesten om 7u al in het ziekenhuis zijn. Ik maakte hem op het laatste moment wakker, kleertjes aan en de auto in.
In het ziekenhuis toegekomen was er al een ander kindje in onze kamer, die al zijn voorbereidingen kreeg en daarbij aan het wenen was. Ik dacht dat hij al een infuusje kreeg ofzo, en zag aan Liam dat hij niet goed wist of hij best nu al zou gaan meehuilen of toch maar niet.

Maar zodra de verpleegster bij hem kwam, was het allemaal superinteressant. De voorbereiding bleek gewoon wat verdovende zalf op zijn handjes zodat hij niks zou voelen als het infuus later gestoken zou worden. Daarna mocht hij even gaan spelen in het speelhoekje op de gang.
Een half uurtje later kreeg hij zijn operatiekleedje aan en een suppo met kalmerend middel. Toen we vervolgens naar de wachtzaal bij het operatiekwartier (OK) reden met bedje en al, zat hij nog gewoon op mijn arm. Maar aangekomen in die wachtzaal, kon ik hem al in zijn bedje leggen en bleef hij mooi liggen. Alles was nog altijd nieuw en interessant, en hij lachte naar iedereen die passeerde.
Ik mocht bij hem blijven tot hij sliep, maar het leek alsof hij mij niet nodig had, er was genoeg rond hem om te zien.
Toen ze uiteindelijk het gasmaskertje over zijn mondje hielden met de echte verdoving, spartelde hij wel tegen. Maar nog geen 10sec later was hij volledig van de wereld.

Vervolgens moesten wij een uurtje gaan wachten in de cafetaria, en daarna mocht ik terug bij hem in de ontwaakzaal. Ik hoorde hem al wenen van op de gang en het eerste half uurtje was hij regelmatig ontroostbaar. Daarna was hij duidelijk beter wakker en wees hij constant naar de deur langswaar hij naar buiten wou. Vanaf nu weende hij omdat hij niet mocht doen wat hij wou, niet meer van schrik of pijn.

Iets later mocht hij dus gelukkig naar de kamer. Hij wou al meteen beginnen rondlopen, maar met het infuus dat nog in zijn handje zat, was dat niet zo gemakkelijk. Dat infuus zou eruit mogen nadat hij goed had gedronken. En toen dat gelukt was, moest hij eerste een beetje gegeten hebben en dan afwachten of het erin zou blijven. En toen dat allemaal gelukt was, kreeg hij ineens nog een pijnstiller-siroopje, en als dát erin zou blijven, dán zou het infuus eruit mogen...
Van 10 tot 13u liepen wij dus achter Liam aan met zijn infuus, iemand om het infuus vast te houden, iemand om Liam zijn tempo wat in te houden zodat de infuus-vasthouder ook kon volgen... Het was een heel gedoe.
Slapen zat er in die tijd ook niet in, want hij wikkelde zich gewoon ín zijn infuus in zijn pogingen om recht te staan in zijn bedje en langs alle kanten eruit te geraken.

Het was dus een hele verademing toen dat infuus er dus e-i-n-d-e-l-i-j-k uit mocht. Nu kon hij eindelijk op zijn eigen tempo lopen, mocht hij door het plastieken tunneltje kruipen (wat wij mét infuus toch niet zagen zitten...), en konden wij gewoon op een stoel bij het speelhoekje blijven zitten. We moesten enkel af en toe ingrijpen als hij een andere kamer wou binnengaan omdat hij daar een ander kindje of ander speelgoedje had gezien.
Gelukkig had hij meestal wel gezelschap in zijn speelhoekje en kon hij bij momenten van verveling de andere kindjes aangapen... of hun koeken afbedelen ;-) Hij had nochtans zelf ook koek hoor!

Tegen 15u vond ik dat het toch wel tijd werd voor een dutje, maar Liam vond van niet. Gewoon in zijn bed leggen was dus geen optie. Hoewel hij niet meer de boel bij elkaar krijste zoals bij een eerdere poging, was er van neerliggen toch ook geen sprake. Tetteren en zijn beentjes tussen de spaken steken darentegen...

Uiteindelijk ging ik met hem naar een verlaten zaaltje waar een tafel en wat zeteltjes stonden. Mijn oorspronkelijk idee was daar samen met hem in de zeteltjes te zitten in de hoop dat hij wat rustiger zou worden en in slaap vallen. Maar eigenlijk slaapt hij al héél lang niet meer in mijn armen of zelfs niet als ik in de buurt ben, dus dat was al even hopeloos als gewoon in zijn bed leggen.
Maar toen zag ik in dat zaaltje zo'n ouwe rolstoel staan, echt een antieken geval, en heb ik Liam daar in gezet en wat toertjes met hem rond de tafel gereden terwijl ik hem met 1 hand vasthield zodat hij er niet uit zou vallen.
Al snel voelde in zijn hoofdje tegen mijn arm wegzakken, en dus reed ik met rolstoel en al naar onze kamer waar ik hem half wakker/half slapend in zijn bedje heb kunnen leggen en dan heeft hij toch een dutje gedaan.

Na zijn dutje heeft hij nog een yoghurtje gegeten en toen was de chirurg al daar om hem even te bekijken en zijn akkoord te geven om naar huis te mogen gaan.

We hadden het pijnstiller-siroopje meegekregen en we mochten dat 3 keer per dag geven, maar tot nu toe heeft hij er nog niks van nodig gehad. Hij heeft een paar kleine plakkertjes op zijn wondje, maar hij heeft er nog niet aan gevoeld ofzo.

Wat Liam betreft is hij gewoon een dagje in het ziekenhuis gaan spelen en is er verder niks gebeurd :-)

Overzicht van Liams 14de maand

2010-07-12T11:03:00.001+02:00

De maand waarin hij populair was bij de buurkindjes
"Mag Liam buiten komen spelen?"
"Nee, Liam is ziek, hij heeft een oorontsteking."
*tegen de andere kindjes* "Ohnee, Liam is ziek, Liam heeft een oorontsteking!"
En vervolgens de rest van de week: "Is Liam nog ziek?"

Liam speelt graag buiten, en liefst met de buurkindjes. Niet dat hij al echt met hen speelt, hij staat er gewoon tussen en kijkt naar al de actie rondom hem. En ondanks zijn passiviteit is hij super-populair bij de andere kindjes. Zodra we toekomen met de auto staat er minstens 1 kindje aan onze garage om te wachten tot Liam uitgestapt is.
Eén van de dingen die ze graag met Liam doen, is hem duwen op zijn driewielertje. Hij kan immers zelf nog niet trappen maar vindt het geweldig om rondgereden te worden. Een win-win situatie, nietwaar? Ware het niet dat 1 kindje eens te enthousiast heeft geduwd en Liam met driewielertje en al de bocht uit vloog en ondersteboven terecht kwam en een dikke bult op zijn hoofdje had. Sindsdien duwen we het driewielertje liever zelf.
Gelukkig is het de laatste tijd warm genoeg en worden er emmertjes water ipv driewielertjes buiten gezet.

De maand waarin hij 2 keer ziek was
Je denkt dan dat de zomer eindelijk is aangebroken, en dat de tijd van de snottebellen wel even voorbij zal zijn...
Eerst had hij dus een keelontsteking waarvoor hij antibiotica kreeg, en een week verwend worden bij oma en opa om terug te recupereren. Toen hij terug naar de creche ging en zijn antibiotica op was, had hij een dag later alweer snottebellen. En 2 weken later een oorontsteking. Weer antibiotica, weer ontstressen bij oma en opa. "Hij valt precies van 't een in 't ander!", zeiden ze bij de creche toen ik hun opnieuw verwittigde van zijn afwezigheid. Ja, dat vond ik ook maar wat doe je eraan? Het helpt natuurlijk ook niet dat wij het ook meestal lijken over te nemen van Liam, en hij dan misschien weer van ons...
Ondertussen gaat hij alweer een weekje naar de creche en voorlopig geen snottepietjes. Maar nu is het ook wel extra spannend: vrijdag wordt hij geopereerd aan de cyste die hij boven zijn rechteroogje heeft, en daarvoor mag hij niet ziek zijn anders moet de operatie uitgesteld worden.

De maand waarin hij opruimde
Er was een tijd dat alle dozen, bakken, zakken léég moesten. Alles werd eruit gehaald en ernaast gegooid.
En dan ineens moest alles ín de doos. En als alles erin zat, moest de doos omgekieperd worden zodat hij terug opnieuw kon beginnen.
In het begin werd alles in 1 doos gegooid, maar na een tijdje had hij door dat er ook andere dozen waren, en dat je daar ook dingen in kon gooien. Zo vond ik op een ochtend na lang zoeken zijn schoentjes terug in een doos in zijn slaapkamer.
En als er geen doos in de nabije omgeving stond, dan gooide hij alles gewoon over het traphekje. Daarmee was het voor hem ook "opgeruimd".

De maand waarin foto's trekken niet zo gemakkelijk meer ging
Hij is veel te geïnteresseerd in het fototoestel om nog foto's te kunnen trekken van hem. Je hebt ofwel een grijpend handje voor de lens, ofwel een huilende jongen omdat hij de kodak niet mag pakken :-)

De maand waarin hij Arabisch sprak
Hij brabbelt wat af op een dag, maar er is niks uit op te maken. Hij kan nochtans met een heel serieus gezicht en op luide toon iets tegen je zeggen. Heel erg gemeend en niet om te lachen! Maar geen idee wat hij dan zegt.
Het klinkt voorlopig nog heel erg Arabisch: "Ach-mal-ach-mal-ach!!". Zou hij dan toch teveel met Ilias gespeeld hebben in de creche? ;-)

PS: we hebben de kaartjes goed ontvangen, dankuwel!
PS2: zolang de kat zich verwaarloosd voelt omdat hij te lang moet wachten op zijn eten en niet aan zijn dagelijks aantal aaitjes komt, denk ik niet dat nóg een Liammeke een goed idee is ;-)

Overzicht van Liams 13de maand

2010-06-08T15:16:00.001+02:00

De maand waarin hij kon dansen.
Ik heb me nooit echt bezig gehouden met dansen of liedjes zingen. Nog voor ik aan de 2de zin van een liedje ben, is Liam al weggelopen. En toch heeft hij ondertussen alle technieken onder de knie.
Het begon met zelf zingen (roepen) in een bekertje zodat zijn eigen stem weerkaatst en op dat geluid door de knietjes veren.
Vervolgens draaide hij rondjes rond zijn as in alle richtingen, waarbij hij zichzelf nog redelijk lang recht kon houden.
En toen kwam de dag waarop hij 1 van zijn speelgoedjes muziek deed maken en hij er zelf met zijn handjes begon bij te draaien.
Ondertussen doet hij het allemaal door elkaar: door de knietjes zakken, handjes draaien, klappen in de handjes, wijzen naar wie er allemaal mee moet klappen, én de muziek gaande houden :-)

De maand waarin de bal zijn favoriete speelgoedje was.
Het begon toen hij buiten mocht spelen met de buurkindjes. Die hadden ballen in alle kleuren en maten, en Liam was er dol op. Hij kon de hele tijd met een bal in zijn handjes gewoon rondlopen. Vervolgens ontdekte hij dat de bal wegrolde als hij 'm losliet en dat hij er dan achteraan kon lopen. En als hij de bal dan niet goed pakte, dan rolde die alweer weg voor hij 'm vasthad. Wat een geweldig spel!
We kochten hem natuurlijk zijn eigen grote bal waarmee hij binnen wel speelt, maar als hij buiten komt, is de bal van de buren nog steeds veel interessanter.
Hij heeft binnen ook een hoop kleine balletjes die rammelen als je ermee schudt, en waarvan Liam nu ontdekt heeft dat die ook geweldig veel lawaai maken als je ze op de grond gooit. Daar kan hij dan ook achterlopen en opnieuw weggooien. Muziek en spel ineen, wat kan het leven mooi zijn!

De maand waarin hij dingen kon geven.
Liam is altijd nogal vasthoudend geweest aan zijn speelgoed. Als hij het vasthad, had hij vast! Maar deze maand is hij dan toch beginnen speelgoedjes geven en terug aannemen. Maar ook enkel wat hij wíl geven hoor.
Hij is dol op spelletjes waarbij hij schudt met een speelgoedje en dan afgeeft, ik er ook mee schud en dan teruggeef, hij terug schudt... Of autootjes die hij komt geven, die ik op de grond een stukje doe rijden, en hij dan terug gaat halen.

De maand waarin ik een slaapritueel invoerde.
Liam is eigenlijk altijd een goede slaper geweest, maar het slapengaan zelf is nooit echt vlot gegaan. Hij weende nog altijd elke avond. Soms maar heel kort om dan mooi te gaan slapen, soms lang om dan terug op te staan en een uurtje later dan toch zonder protest te gaan slapen.
Ik besloot dat het tijd werd om voor iedereen duidelijk te maken wanneer het bedtijd was. Om 19u deed ik zijn pijama'ke aan en kreeg hij nog een laatste flesje. Een half uurtje later gingen we zijn tandjes poetsen, en vandaar recht in bed.
En vanaf dag 3 ging hij slapen zonder protest! Niet meer opstaan een half uur later, maar mooi doorslapen tot 's morgens.
Dit ging een aantal weken goed, tot hij weer ziek werd. Deze keer met meer koorts en slechter slapen dan de andere keren dat hij ziek was, dus van mijn slaapritueel bleef niks meer over. Als hij zwetend van de koorts in zijn bedje aan het schreeuwen is, dan wordt een slaapritueel natuurlijk tijdelijk onbelangrijk.
Hij krijgt ondertussen antibiotica en is aan de beterhand. Hopelijk kan ik binnenkort hetzelfde zeggen van zijn slaapgewoonte...

De maand waarin hij "nee" begrijpt en niet akkoord gaat.
Er zijn een paar dingen waar Liam niet aan mag komen, zoals bv de tv. We zeggen dan altijd "nee", maar meestal is hij selectief doof en moeten we uiteindelijk zelf zijn handje wegtrekken van de tv.
Maar op een dag bleek onze consequente aanpak toch zijn vruchten af te werpen: bij de eerste "nee", trok hij zelf zijn handje terug...
Om er dan meteen mee in zijn oogje te wrijven, zijn hoofdje te laten zakken en een heel zielig huiltje te laten horen, zo NEP als het maar kan! En 5 seconden later was hij al met iets anders aan het spelen.

De maand waarin hij in zijn zeteltje ging zitten.
Liam heeft een stoffen zeteltje op zijn maat, inclusief hoge rugleuning en armleuningen. Dat heeft lang enkel als decoratie gediend, maar ondertussen kan hij er zelf in gaan zitten.
Dan gaat hij ervoor staan, op een meter afstand, draait zich dan om, loopt dan achterwaarts tot hij de zetel raakt en gaat dan zitten :-)
In het begin kwam hij vaak op de armleuning terecht. Dan moest hij zich weer omdraaien om te zien wat er misgelopen was en helemaal opnieuw beginnen. Na een tijdje had hij dan door dat hij gewoon een beetje moest opschuiven als hij de armleuning voelde. Met wat geluk schoof hij dan op naar de juiste kant ;-)
Ondertussen is zijn techniek al zo verfijnd dat hij veel dichter bij de zetel begint en het valt nu niet meer op dat hij het in verschillende stapjes doet. Maar het was zó grappig om hem te zien omdraaien en achteruit stappen :-)
Als hij dan eindelijk in zijn zeteltje zit, dan gaat hij met zijn hoofdje helemaal achteruit leunen, handjes op de armleuning... totale ontspanning!

Foto van zijn verjaardag

2010-05-25T10:11:00.001+02:00

Overzicht van Liams twaalfde maand

2010-05-10T15:04:00.001+02:00

De maand waarin hij een nieuw woordje leerde.
Ik heb het eigenlijk nog niet vaak genoeg gehoord om echt zeker te zijn, maar volgens mij zegt hij "Tuuu" tegen zijn tutje.
Hij brabbelt, of liever "pruttelt" eigenlijk de hele dag. Meestal dingen als "prrrrrr" en "brrrrrrr", in alle toonaarden. Als hij zijn lipjes maar kan laten trillen. Hij kan ook ganse onverstaanbare conversaties voeren, met bijpassende intonatie. En dat kan hij ook heel luid, maar gelukkig doet hij dat niet zo vaak.
En een paar keer hoorde ik hem dus "Tuuu... Tuuu" zeggen, en eindigt dat met een tutje in zijn mond die hij ergens had zien liggen.
Vanmorgen nog: ik was mijn jas en schoenen aan het aandoen, en al brabbelend loopt hij de gang in naar zijn kamertje. "Tuuu.... Tuuu... Tuuuu...". En wat later komt hij terug met een tut in zijn mond :-)

De maand waarin hij buiten speelde.
We hebben afgelopen maand een aantal mooie dagen gehad, en dus zijn we met Liam naar buiten gegaan. We hebben een gemeenschappelijke tuin aan ons appartementje, en Liam vindt het geweldig om die te verkennen. En nog geweldiger als de kindjes van de buren ook buiten zijn. Zijn blokgenootjes zijn 2 jaar, 3 jaar en 8 jaar.
Hij is deze maand ook 2 dagen met de grote kindjes in de creche mogen gaan buiten spelen. Dat zijn dan de peuters van anderhalf tot 3 jaar, en omdat Liam nu al goed kan stappen, mag hij met hun mee buiten spelen. Toen hij na het speeluurtje echter meegenomen werd naar het peuterlokaal, was hij niet helemaal op zijn gemak. Gelukkig is er dan snel iemand hem komen halen om terug naar het babylokaal te gaan.

De maand waarin hij de visjes ontdekte.
Sinds hij zo goed kan stappen, laat ik hem vaak in de creche zelf van de voordeur naar zijn lokaaltje stappen. We passeren daarbij een aquarium met 3 visjes, en dat heeft Liam natuurlijk gezien! Meestal moet ik redelijk overtuigend zijn om hem voorbij de visjes te krijgen.
Vanmorgen had ik zijn jasje uitgedaan en wou dan nog wat reservekleedjes in zijn kastje leggen, en meneer was al terug naar de visjes gelopen...

De maand waarin hij op het raam klopte.
Liam wil altijd graag uit het raam kijken. Liefst in zijn slaapkamertje. Daar kan hij op de vensterbank staan en de klink van het raam vasthouden. Ik moet hem dan ook nog wel vasthouden, maar kijk meestal niet mee met hem naar buiten. Al een paar keer voelde ik hem hevig bewegen, en als ik dan opkijk, dan is hij hevig aan het zwaaien naar de buren uit de appartementsblok naast ons. Eén keer was hij zelfs boos toen de garagepoort van die buren dicht ging en ik zei dat ze vandaag niet meer zouden terugkomen. Alsof ik daar iets aan kan doen!
Maar aan sociale vaardigheden ontbreekt het hem dus niet.

De maand waarin hij geen enkel dagje ziekteverlof heeft moeten nemen.
De hele winter heeft hij een snotvalling gehad. Regelmatig moest hij hoesten, had hij koorts, maar gelukkig nooit ernstig.
Maar omdat kindjes met te hoge koorts niet naar de creche mogen, en het voor hem ook niet zo tof is om tussen zoveel lawaai te zitten als hij ziek is, ging hij elke maand wel enkele dagen bij oma en opa om terug te bekomen.
Maar deze maand is hij zelfs een paar weken snotneusvrij geweest.
Oma en opa gaan hem nog missen! Gelukkig gaat zijn nichtje wel elke week, en binnenkort zelfs nog een paar meer van die kant ;-)

De maand waarin hij echt speelde in bad.
Liam heeft het nooit erg gevonden om in bad te gaan, maar echt veel beweging zat er ook niet in.
Maar de laatste weken heeft hij ineens ontdekt dat er veel meer te doen is in bad dan zitten. Het begon met pletsen, zo hard hij maar kan. Kruipen van de ene kant van het bad (met antislipmat) naar de andere kant van het bad (zonder antislip). Daar schuift hij soms wat uit met een beetje gehoest tot gevolg, maar meestal is hij sneller recht dan ik kan reageren. Ondertussen moet hij maar in de buurt van het bad komen, of hij heeft al voorpret.
Eén keer zat papa in bad en Liam kwam binnen om zijn tandjes te poetsen. Hij had net een nieuw onderhemdje en pijama aan. Ik had zijn mouwtjes nog snel opgestropt, maar binnen de kortste keren was hij helemaal nat. En hij stond nochtans gewoon náást het bad. *plets plets plets*

De maand waarin hij zijn tandjes enthousiast poetste.
Ik heb een tandenborstel en tandpasta sinds zijn eerste tandje, maar meestal vergat ik zijn tandjes te poetsen. 's Morgens is er te weinig tijd, en 's avonds dacht ik er niet aan.
Ondertussen is het een vast onderdeel van zijn avondritueel geworden. En eigenlijk ook het enige onderdeel... behalve dan zijn pijama aandoen...
Maar Liam vindt tandjespoetsen wel geweldig. Hij houdt van de smaak van de tandpasta en van het kietelachtige gevoel aan zijn tandjes. Hij laat mij even poetsen, zuigt dan het tandpastaschuim van de borstel, wijst dan naar de beker om "te spoelen" (= een beetje drinken), en dan mag ik terug een beetje poetsen. Na een paar keer dat ritueel, neemt hij de borstel over. Echt gepoetst wordt er dan niet meer natuurlijk, maar de tandenborstel afpakken ook niet hoor!
Als hij er dan eindelijk genoeg van heeft, is het bedjestijd.

Hiep Hiep Hoeraaa!!!!

2010-05-10T14:12:00.001+02:00

Liam is één jaar geworden, en dat hebben we gevierd.

In overeenstemming met de grootte van ons appartement hadden we een handvol familie uitgenodigd.
Voor Liam was dat perfect, want zo kon hij bij iedereen eens langsgaan en was het toch niet overweldigend.
De kadootjes die hij kreeg waren op dat moment net iets minder interessant dan zijn nichtje. Hoewel hij elke dag tussen 10 kindjes zit, blijven ze voor hem toch fascinerend. Nichtje zat net in het stadium dat ze had geleerd haar poppen de fles te geven, en wou dit ook op Liam toepassen. De héle avond. En hij werkte mooi mee, maar het was nogal teleurstellend dat zij de fles niet hoog genoeg hield en hij het moest stellen met lucht ipv water. En toch bleef hij iedere keer mooi naar de fles happen :-)

Opa had een mooie taart gemaakt met slagroom en 1 kaarsje op. Liam heeft het kaarsje niet zelf uitgeblazen, maar gelukkig heeft hij de vlam ook niet proberen pakken met zijn vingertjes. Eigenlijk had hij het veel te druk om het kroontje op zijn hoofd wég te krijgen!
Zijn eerste stukje taart heeft hij helemaal en helemaal alleen opgegeten. Meestal ligt de helft van zijn eten in zijn stoeltje, maar van zijn taart heb ik niks teruggevonden. Behalve dan sporen op zijn mouw: helemaal vol chocolade!

En de volgende dag waren de kadootjes wél interessant.

Liams eerste evaluatie

2010-04-26T22:11:00.002+02:00

Het was vorige vrijdag opendeurdag in de creche, en daarbij hoorde voor alle ouders een gesprekje over de evolutie van hun kind.

Ze hadden alles mooi op een papiertje uitgeschreven en in zijn schriftje geplakt.

Dit is Liams verslagje:

's Morgens komt Liam met een klein hartje binnen. Het afscheid valt hem zwaar. Maar met een dikke knuffel gaat het verdriet gauw over. En dan kijkt hij onmiddellijk geïnteresseerd naar wat zich aandient in de speelkamer.

Liam raakt niet uitgekeken op het speelgoed: hij vindt alles even leuk en boeiend. Maar het keukentje vindt hij toch supertof: bordjes en pannen in de keukenkastjes leggen, deurtje toe en dan weer uithalen. De veranda heeft ook geen geheimen meer voor Liam: de speelgoedbakken bevatten zoveel onbekende dingen en de hobbelpardjes vormen een ware uitdaging.

Liam heeft altijd reuzenhonger, en wil als eerste bediend worden. Eten is een feest foor Liam! Hij geniet van elke hap. Soep drinkt Liam uit een tas, en water uit een bekertje.

Liam lust nog altijd zeer graag zijn fruitpap, ook van een banaan kan hij al stukjes afbijten.

Sinds enkele maanden slaapt Liam vaster en worden zijn siëstes wat langer. Nadien staat hij fris en monter op, klaar voor nieuwe uitdagingen!

Liam kan zich heel goed verstaanbaar maken door gebaren en mimiek. Hij begint zelfs tweelettergrepige woordjes te zeggen: "tutu, data, jaahhh! ..." Hij brabbelt veel en gevarieerd, en reageert als je zijn naam noemt. Liam heeft veel plezier in wat hij doet en is trots op wat hij al kan. Hij wordt niet graag alleen gelaten in de kamer, maar dat is normaal op deze leeftijd. Al sinds Liam een kleine baby was, heeft hij veel nood aan fysiek contact. Dat hoeft niet veel te zijn, zijn handje vasthouden is al voldoende. Het stelt hem gerust, de batterij is weer opgeladen!

Liam voelt zich duidelijk veel beter in zijn vel nu hij beweeglijker geworden is en kan stappen. Hij geniet van de verkregen vrijheid en kijkt nieuwsgierig uit naar al hetgeen op hem afkomt.

Heel flink, jongen, doe zo voort!

Liam in de creche

2010-04-13T13:22:00.001+02:00

Superhandig dat de creche regelmatig fototjes online zet, want zelf kom ik er nooit toe :-) Bij deze dus opnieuw een fotoverslag van Liams crecheleven...
	Toen hij nog een helpend handje nodig had om te kunnen stappen...

Carnaval in de creche

Blij óp de mat	Iets minder blij náást de mat

Fruitpapje eten	Alledrie even gelukkig :-)
	Dit rupsspeelgoedje is thuis lang zijn favorietje geweest. Geweldig om te zien dat ze dat in de creche ook hebben, én dat hij er daar óók mee speelt!

Overzicht van Liams elfde maand

2010-04-08T21:33:00.001+02:00

De maand waarin hij vlot kon stappen.
De ene dag deed hij nog slechts 4 stapjes om zich daarna aan iets te kunnen vasthouden als steun of door zijn knieën te zakken en verder te kruipen, de volgende dag deed hij ineens ganse toerkes rond de tafel zonder zich nog te moeten vasthouden! Letterlijk van de ene dag op de andere liep hij ineens rond de tafel.
Ondertussen doet hij elke dag ettelijke kilometers rond de tafel. Meestal heeft hij daarbij wat bagage bij. Hij begon met 1 klein niks wegend balletje dat hij regelmatig liet vallen, en nu kan hij al met flessen water en ballekes in potjes rond de tafel lopen.

De maand waarin hij zijn eerste woordje zei.
Niet "mama", niet "papa", maar "ja" is zijn eerste woordje.
Zijn meest gebruikte lettergreep is "dah". Daarna kwam er "jah". Eerst gewoon in het wilde weg, maar de laatste tijd antwoordt hij steeds vaker overtuigend "jah" als hij iets moet hebben. Vooral als het om eten gaat. En als het dringend is, moet hij zijn eten nog maar zien of hij roept al "Jah!".

De maand waarin hij leerde wijzen.
Hij wijst nog met zijn hele hand, en het is niet altijd even duidelijk wát hij aanwijst, maar hij blijft wel wijzen tot je het juiste voorwerp hebt gevonden.
Hij wijst ook enkel nog maar als híj iets moet hebben. Vragen als "Waar is...?" worden voorlopig nog steevast genegeerd.
Meestal gaat het wijzen ook gepaard met een langzaam dringendere "dah".

De maand waarin hij eindelijk nog eens een tandje kreeg.
Rond zijn 6de maand heeft hij 4 tandjes snel na elkaar gekregen, en sindsdien was er niks meer te bespeuren.
Maar deze maand is er toch opnieuw een half tandje doorgekomen bovenaan links, staat er bovenaan rechts eentje te duwen, en onderaan ook als je héél goed kijkt.

De maand waarin hij fulltime naar de creche begon te gaan.
Tot nu toe was ik elke dinsdag thuis met ouderschapsverlof en dan bleef Liam natuurlijk ook thuis. Maar aan alle schone liedjes komt een eind, en vanaf deze maand moest ik terug fulltime gaan werken.
De eerste week vond ik dat helemaal niet erg want hij had net een moeilijk weekend achter de rug en ik had niet veel zin in nog zo'n zeurderige dinsdag.
De tweede week vond ik al dat een vijf-dagen-werkweek toch wel lang duurde... :-)

De maand waarin hij leerde balletjes in potjes en andere gaatjes te mikken.
Hij heeft zo'n speelgoedje waar hij bovenaan een balletje moet insteken en dat komt er dan met veel lawaai onderaan terug uit. Er pas ook een trechtervormige olifantenkop op om de opening wat groter te maken. Ik had hem een tijdje geleden al getoond hoe het moest, maar hij had toen nog totaal geen interesse. En op een dag, láng nadat ik het voor de laatste keer had voorgedaan, nam hij ineens een balletje en stak het in de juiste opening! En de olifantenkop stond er niet eens op!
Sindsdien steekt hij balletjes in alles waar ze in passen, bij voorkeur potjes waarmee hij dan kan rondlopen. Zo kan hij meer dan 2 dingen tegelijk dragen want in 1 potje passen zeker twéé balletjes en dan heeft hij nóg een handje over om iets anders mee te sleuren!

De maand waarin hij onze slaapkamer als speelplaats zag.
Als ik in het weekend wat langer bleef liggen, kwam Pluim met Liam de kamer binnen om mij wakker te maken. Liam mocht dan mee in bed liggen en er werd gerollebold met hem en dat vond hij geweldig. Na een paar van die weekendjes heeft hij blijkbaar de link gemaakt tussen ons bed en rollebollen. Als hij nu nog maar de deur van onze slaapkamer ziet (die in een heel ander uiteinde van de gang ligt dan zijn slaapkamer, dus hij komt daar alleen als we écht naar onze kamer gaan), dan begint hij al te lachen. Dan loopt hij naar het bed en legt zijn hoofdje op de lakens en staat te trappelen tot wij hem erop heffen.

"Nu hij kan lopen is de rust voorbij", zeggen de meeste mensen. Maar ik spreek iedereen tegen. Sinds hij kan lopen (en bij het kruipen eigenlijk ook al) is het echt een plezier om met hem te spelen. Ik moet nog steeds altijd bij hem in de buurt blijven (lees: hij wil bij mij in de buurt zijn), maar ik heb ten minste mijn handen vrij. Ik kan rustig in de zetel blijven zitten terwijl hij zijn toertje rond de tafel doet. En als hij dan terugkomt, zeg ik enthousiast "piepekoek!", komt hij een knuffeltje geven en hij is terug weg.
Natuurlijk begint nu ook de periode waarin we hem moeten leren dat hij bepaalde dingen niet mag. Hij kan dan zo'n pruillip trekken en beginnen wenen, maar dat duurt meestal niet lang. Je moet hem gewoon met het juiste speelgoedje afleiden en hij is alweer vergeten wat hij eigenlijk wou doen. Gelukkig lijkt hij af en toe al wel te onthouden wat niet mag. En soms probeert hij het dan toch terwijl hij kijkt of je het wel gezien hebt en of je gaat reageren.
Hij wordt langzaam een echte peuter he :-)

Bij de tandarts...

2010-03-30T09:10:00.001+02:00

Zaterdag bij de tandarts:
Hij: "Vanwaar ben je?"
Ik: "Van Limburg"
Hij: "Ik ook! Ik heb vroeger in Beringen gewoond"
Ik: "Ah, daar heb ik ook familie wonen"
<nog meer social talk>

Maandag bij een jongere tandarts in dezelfde praktijk:
Hij: "Vanwaar ben je?"
Ik: "Van Limburg"
Hij: "Mijn vader heeft vroeger in Beringen gewoond"

Tiens, wie zou zijn vader toch zijn...? :-)

Spaghetti

2010-03-12T10:59:00.003+01:00

Dat Liam ondertussen zelf zijn eten kan vastpakken en in zijn mondje steken is niet alleen handig als je zelf rustig wilt eten, het levert ook geweldig fotomateriaal op. Zoals zijn eerste (ongemixte) spaghettisliertjes...

Die ochtend in de creche...

2010-03-11T08:10:00.001+01:00

Normaal als ik 's morgens toekom op de creche doe ik zijn jasje en muts uit en ga dan met hem op de arm naar de verzorgster die klaarstaat om hem over te nemen. Soms strekt hij zijn armpjes uit naar de verzorgster, soms reageert hij totaal niet, en vaak heeft hij het speelgoed achter het hoekje al zien liggen en verdwijnt de rest van de wereld totaal in het niets. Hij kijkt dan ook bijna nooit meer om naar mij eens hij in de armen van de verzorgster zit. En dan vertrek ik in stilte en met een gerust gemoed dat hij zich wel zal amuseren.

Vanmorgen was echter de allereerste keer dat hij zich van de verzorgster wegdraaide en mij nog harder vastpakte. Toen ze hem dan toch overnam, huilde hij hartverscheurend, dikke krokodillentranen. En evengoed zat er voor mij niks anders op dan te vertrekken. Maar zodra ik uit het zicht was en de gang doorliep hoorde ik zijn gehuil al minderen. De aantrekkingskracht van "nieuw" speelgoed is blijkbaar niet te onderschatten :-)